tag:blogger.com,1999:blog-29805244435574082472012-01-16T13:27:15.653+02:00... where the streets have no name ...DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.comBlogger131100tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-58461907863309047112012-01-15T23:42:00.002+02:002012-01-15T23:47:57.909+02:00Ανάμνηση διάλεξες να κάνεις το Παρόν<br />γεγονός σε Χρόνο Παρελθόν-τα<br />ταρριχεύεις τα αισθήματα<br />για να τα διατηρήσεις στη ζωή<br />αλλά Ζωή δίχως σκιρτήματα<br />σπασμούς ερωτικούς<br />Αθανασία δεν είναι<br />μα Λήθη νεκρική<br />γεμάτη Ανεκπλήρωτα<br />σα λίστα με αδικήματα<br />παραγραφέντα ... και ταφέντα<br /><br />Έρωτα το Ανεκπλήρωτο βαφτίζεις<br />σε μια Ζωή παρελθούσα να το διατηρήσεις<br />εντός σου το Υπέρτατο να κρατήσεις<br />με οικονομία για να συντηρήσεις<br />τον Έρωτα, να μην ξοδευτεί<br /><br />μα το Υπέρτατο βιώνεται<br />κι από το "ξόδεμα" αναπαράγεται<br />ορμητικότητα χειμάρρου του πρέπει<br />σταγόνες λειψυδρίας δεν το συντηρούν<br />σαν το τελευταίο φλασκί νερού<br />που στην έρημο μαζί σου έχεις<br />κι όταν αυτό τελειώσει ξέρεις<br />πως μέρες μετρημένες<br />στην άνυδρη έκταση έχεις<br /><br />με έργα αντιπλημμυρικά<br />και κανάλια αρδευτικά<br />δεν το τιθασσεύεις<br />προς κατευθύνσεις χωρίς ζημιά<br />να το εκτρέψεις<br /><br />τη Δύναμή του να σου δείξει<br />το αφήνεις<br />φράγματα κι εμπόδια<br />δεν του στήνεις<br /><br />οιμέ τι πλάνη οικτρή<br />τη Δύναμη του Νερού ν' αποτρέψεις<br />τα Πάντα εντός σου αφήνεις<br />να κατακλύσει, να σκεπάσει<br />να πλημμυρίσει<br /><br />κι απ' τη λάσπη σου αυτή<br />το Σύμπαν άσε<br />την Κοσμική εμπειρία να μεταφέρει<br />στους μελλοντικούς απέλπιδες<br />του κόσμου τούτου....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-5846190786330904711?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-32170223242400774812011-12-12T00:22:00.001+02:002011-12-26T21:02:14.737+02:00<div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: x-small;"><u>Της είπε</u> :</span></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">".... είσαι μια Παρατηρητριούλα της Ζωής, </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">αυτό είσαι.... </span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">συναισθηματική και οξυδερκής...</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">γι' αυτό και γρήγορα τους ανθρώπους κατα-λα(μ)βα(ί)νεις... </span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">κι έτσι πραγματικά να τους εκτιμάς μπορείς</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">αλλά κι εξίσου κατηγορηματικά να τους απορρίπτεις...</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"><br /><span style="font-size: x-small;"></span></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">η οξυδέρκεια και ο συναισθηματισμός σου - ο πραγματικός όμως - </span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">σε κάνουν ακλόνητα (σχεδόν) αλάνθαστη σ' αυτές σου τις εκτιμήσεις...</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">σου χαρίζουν τη σιγουριά της ύπαρξής σου</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">που έτσι δεν έχει και δεν φτιάχνει όρια στη συμπεριφορά σου...</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"><br /><span style="font-size: x-small;"></span></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">έτσι, μπορείς να γίνεις ξωτικούλα με τσαχπίνικη ματιά</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">μπορείς να γίνεις "μπέμπα" με διαβολική κορμοστασιά</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">μπορείς να γίνεις Θηλυκό με τσαμπουκά</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">μπορείς να γίνεις μαγκάκι που δεν κολάει πουθενά</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">. . .</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: x-small;"><u><strong>γιατί είσαι μια Κοινωνικά Σοφή με Γνώση και Αυτογνωσία</strong></u>"</span></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"><br /><span style="font-size: x-small;"></span></span><br /><span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: x-small;"><u>Της ψιθύρισε</u> :</span></span></div><div style="text-align: left;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">Δεν ξέρω πόση εμπιστοσύνη έχασες από τους ανθρώπους ή</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">με πόση απ' αυτή πλήρωσες το "χτίσιμο" αυτού του Εαυτού</span></em></div><div style="text-align: left;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">πόσο φόρο Πόνου πλήρωσες για να μάθεις και</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">πόσα ακοίμητα βράδια αναλογιζόσουν τι πήγε στραβά</span></em></div><div style="text-align: left;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">πόσα ξενύχτια σε κείνο το σκληρό από την</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">αγανακτισμένη απραξία μαξιλάρι δεν έκλεινε το μάτι</span></em></div><div style="text-align: left;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">πόσα τριγυρίσματα σε δρόμους άδειους ξόδεψες σε ώρες πρωινές ή</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">ανάμεσα σε φάτσες άγνωστες και μέρη γνώριμα ντουμανιασμένα από καπνό</span></em></div><div style="text-align: left;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">με μουσική δυνατή για να ξεχαστείς και να ξεχάσεις αυτά που δεν έκανες</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">- κι έπρεπε</span></em></div><div style="text-align: left;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">για να προσπαθήσεις να φανταστείς αν και</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα</span></em></div><div style="text-align: left;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">και τέλος, με πόση Αηδία κατέθεσες την απαξίωσή σου</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">στην Υπέρτατη Ανθρώπινη Σχέση</span></em></div><div style="text-align: left;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">.... για να ξαναρχίσεις μετά από Καιρό πάλι απ' την αρχή ...</span></em></div><div style="text-align: left;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">με διαφορετικά λάθη, συνήθειες και θεωρήσεις αυτή τη φορά</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">- την Κάθε Φορά</span></em></div><div style="text-align: left;"><em><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">κι ας είπες "Δεν θα ξανακάνω ποτέ τα ίδια πια"</span></em></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"><br /><span style="font-size: x-small;"></span></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit;"><span style="font-size: x-small;"><u>Είπε στον εαυτό του</u> :</span></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">Μα σ' αυτά τα ίδια καταλήγει η Ανθρώπινη Ύπαρξη -</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">αλλά από άλλο δρόμο κάθε φορά και με άλλη ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">... Φόρα</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">αυτή η αέναη επανάληψη γοητεύει το Ανθρώπινο Ον</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">γι' αυτό και ο Δημιουργός φρόντισε να του την παρέχει σε ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">... Όλα</span></div><div style="text-align: center;"><u><strong><span style="font-family: inherit; font-size: x-small;">Η&nbsp;Δημιουργία είναι το πιο ασφαλές εργαστήριο γι' αυτά τα πειράματα</span></strong></u></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-3217022324240077481?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-47996198436657384232011-12-10T23:47:00.003+02:002011-12-26T20:58:48.539+02:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3Nd1RnNp7Yw/TuPUyyRpccI/AAAAAAAAAD0/m_taBRUIJqI/s1600/St_Catherine_5_SMALL.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684621123626037698" src="http://2.bp.blogspot.com/-3Nd1RnNp7Yw/TuPUyyRpccI/AAAAAAAAAD0/m_taBRUIJqI/s200/St_Catherine_5_SMALL.jpg" style="float: left; height: 131px; margin: 0px 10px 10px 0px; width: 200px;" /></a><span style="font-family: inherit;">Κολυμπούσε μέσα στα κρύα - σχεδόν παγωμένα - νερά του Δεκέμβρη... ο αδύναμος απογευματινός ήλιος ήταν η μόνη ψευδαίσθηση ζεστασιάς σ' ένα κατά τ' άλλα διαυγές περιβάλλον... ουρανός καταγάλανος, ατμόσφαιρα λεπτή και διαυγής... το καθρέφτισμα του απογευματινού φωτός πάνω στο νερό τον τύφλωνε γι' αυτό βύθιζε πότε πότε το πρόσωπό του μέσα στο νερό για να κοιτάξει μέσα στον πεντακάθαρο βυθό... χανόταν η σκέψη του μέσα στο βάθος του υδάτινου όγκου... αναλογιζόταν πως από τότε που μπήκε η Ξωτική στη ζωή του, ξανάρχονταν εικόνες στο μυαλό του από ιππότες, δεσποσύνες, πανοπλίες, άλογα, κάστρα στις καταπράσινες όχθες λιμνών...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;">... είχε περάσει πολύ καιρό σε σκοτάδι Μεσαιωνικό, παρέα με τους Σταυροφόρους της Ιερουσαλήμ, είχε λαβωθεί από ένα Σαρακηνό βέλος μακριά στις ερήμους και τους κατάξερους βράχους του Σινά, κατόρθωσε όμως να συρθεί σε κακό χάλι μέχρι το Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης όπου οι μοναχοί τον μάζεψαν και τον περιέθαλψαν...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;">... όταν άρχισε να γίνεται καλά με τα γιατροσόφια των μοναχών ξεθάρρεψε και περπατούσε αδυνατισμένος ακόμη μέσα στα σοκάκια του μοναστηριού... σε μία απ' αυτές τις περιορισμένες βόλτες του κατέληξε σ' εκείνο το δωμάτιο όπου οι μοναχοί φυλάνε τα κρανία των Αδελφών τους που απεβίωσαν - το δωμάτιο αυτό είναι καγκελόφραχτο και τα κρανία σχηματίζουν ήδη έναν αρκετά ψηλό σωρό... κλονίστηκε λίγο από το μακάβριο του θεάματος αλλά ίσως έτσι αντιμετωπίζουν οι μοναχοί τα φαντάσματα του παρελθόντος και μάλιστα προσφιλών προσώπων... όχι σαν κι εκείνον που άφησε τα φαντάσματα να κάνουν τη ζωή του τίποτα λιγότερο από μια σκηνή για τον χορό τους... Φαντάσματα ζωντανά και πεθαμένα... Η ανυπαρξία προσώπων του είχε γίνει πια πολύ προσφιλής, ακόμη και οι άνθρωποι γύρω του ήταν - ήθελε να είναι - χωρίς πρόσωπα... για να μην δεθεί μαζί τους... φοβόταν τον κόσμό των ζωντανών με τα αισθήματα και τα συναισθήματά τους... φοβόταν την διεκδίκηση της ύπαρξής του από εκείνη την Μία, που θ' αποκτούσε "δικαιώματα" πάνω του... πόσο θα του έπαιρνε ακόμη να επιστρέψει στη Γη, στα γήινα ; ... πόσο καιρό θα του έπαιρνε ακόμη η αναρρίχηση στο Φως ; ...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;">... τις νύχτες του άρεσε να κάθεται στο παραθύρι του δωματίου που του είχαν παραχωρήσει οι μοναχοί στον ψηλό πυργίσκο της οχύρωσης του μοναστηριού και ν' αγναντεύει τη θέα στην Ερυθρά Θάλασσα ... μα ποια θάλασσα ; η Ερυθρά Θάλασσα δεν φαινόταν από το μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης... πάντα του άρεσε όμως να βλέπει τη θάλασσα και η νοερή - κατά τ' άλλα - αυτή θέα του έκανε καλό, ιδιαίτερα εκείνες τις σκοτεινές νύχτες με φεγγάρι... η μαύρη άβυσσος γεφύρωνε τη γη με το μακρινό νερό... όμως, του φαινόταν πως ούτε το φως του φεγγαριού δεν κατάφερνε να διαπεράσει τη σκοτεινιά της νύχτας - ίδια με την άβυσσο μέσα του - και να οδηγήσει τη ματιά του στο γαλάζιο...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;">...ο καιρός πέρασε, το τραύμα από το δηλητηριασμένο βέλος έγιανε και σιγά σιγά φωτιζόταν και η άβυσσος που είχε κάποτε ανοίξει μέσα του... τη φώτιζε πια το ίδιο αυτό Φεγγάρι που τόσους μήνες του έκανε παρέα... εκεί στο παραθύρι που "έβλεπε" την μακρινή Ερυθρά Θάλασσα ...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;">Ο ίδιος Δεκέμβρης ήταν σαν τώρα, μόνο που εκεί η θερμοκρασία της ερήμου ήταν ψηλότερη, το τόξο που χάραζε η πορεία του ήλιου σηκωνόταν πολύ ψηλά και σιγά σιγά αυτό χαρακτήριζε και τη διάθεσή του... ήξερε ότι η Ξωτική έμπαινε στη ζωή του, η Γοητεία και τα Αισθήματα κέρδιζαν έδαφος από την Ύπαρξή του .... ήθελε αυτή να είναι η Οδηγός του... στο Ταξίδι της Ζωής... να τον παίρνει από το χέρι και να τον σεργιανάει στον Κόσμο Της, μέσα στον Αέναο Χρόνο... η εικόνα που "έβλεπε" πια μπροστά του ήταν αυτός, ένας μικρούλης να τον τραβολογούν τα πανέμορφα, κατάλευκα και όλο πλαστικότητα χέρια της Ξωτικής μέσα στην αστρική σκόνη του Χρόνου, χωρίς βαρύτητα, χωρίς όρια... το βάρος του μακριού διχτυωτού του θώρακα ήταν αμελητέο για τη δύναμη του ολόλευκου φωτεινού μανδύα της Ξωτικής του... τόσα χρόνια είχε συνηθίσει τη δύναμη του αλόγου του - μιας σκούρας καφέ φοράδας από τη Σαμαρκάνδη, του "Κάστρου από Βράχο" όπως λεγόταν στα αρχαία Περσικά η πόλη βόρεια από τα υψίπεδα του Ουζμπεκιστάν - σαν κάτι το αξεπέραστο... όμως, η δύναμη της Ξωτικής του είχε κάτι το Συμπαντικά και Αρχέγονα Ισχυρό, σαν τις δυνάμεις της Φύσης που κρατούν σε ισορροπία τα έργα της Δημιουργίας... δεν μπορούσε παρά να την ακολουθήσει, δεν ήθελε καν να της αντισταθεί... </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;">... άρχισε να πιστεύει - ήταν μάλλον πια σίγουρος - ότι το φεγγάρι που τόσους μήνες του κρατούσε παρέα εκεί μακριά στη νυχτερινή σκοτεινιά που τύλιγε τη θέα της Ερυθράς Θάλασσας από το παραθύρι του πυργίσκου στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης ήταν αυτή η ίδια η υπερκόσμια λάμψη της Ξωτικής που τον περίμενε ... </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;">... αυτή που φώτισε την άβυσσο μέσα του ... </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: inherit;">... ας ήταν αυτή η Μία που θ' αποκτούσε δικαιώματα πάνω στη ζωή του...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-4799619843665738423?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-19923830012318434562010-06-15T14:02:00.007+03:002012-01-15T22:01:57.994+02:00<div align="justify"><span style="font-size:85%;">(...κατά το γνωστό φιλμ "Στο μυαλό του John Malkovitch")<br />ή αλλιώς<br /><strong><em>Μια "τραβηγμένη" προσπάθεια για την επιστημολογική ερμηνεία της καψούρας</em></strong></span><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_AlhmEGU1r-M/TBdkpHEGiSI/AAAAAAAAACo/xKOHqAslXmI/s1600/DSC00281_small.JPG"><img style="margin: 0px 10px 10px 0px; width: 200px; height: 150px; float: left;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482961728780536098" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_AlhmEGU1r-M/TBdkpHEGiSI/AAAAAAAAACo/xKOHqAslXmI/s200/DSC00281_small.JPG" /></a>Για τον φυσιολογικό άνθρωπο το ξεκίνημα μιας μέρας σηματοδοτεί μια αλλαγή. Όλοι λένε "μια νέα μέρα ξεκινά" και περιμένουν ότι αυτή η νέα μέρα, κάτι διαφορετικό θα φέρει, μια εξέλιξη σε σχέση με την ή τις προηγούμενες.<br /><br />Για Εκείνον αυτός ο αέναος, απαράλλαχτος και αδιατάραχτος κύκλος του Σύμπαντος - η έγερση-ημέρα και η απόσυρση-νύχτα - ήταν ακριβώς αυτό. Αέναη, απαράλλαχτη και αδιατάραχτη επαναληψιμότητα. Επανάληψη....<br /><br />Η κάθε νέα μέρα ήταν το ίδιο βάσανο αναμονής, απέλπιδης και ανέλπιδης. Οι ίδιες πολλές ώρες του εικοσιτετραώρου με την αίσθηση - μόνο - Εκείνης, με την απουσία Εκείνης. Ό,τι κι αν έκανε - και επιχειρούσε να κάνει πολλά για να ξεχνιέται - και σκεφτόταν δεν ήταν τίποτ' άλλο παρά προφάσεις για μία και μόνο αμαρτία : Για να μην παραδεχτεί, ματαίως βέβαια, ότι ένα μικρό, σγουρό κεφαλάκι, σαν τρυφερό σκανταλιάρικο μωρό, μια υπαρξούλα σα διαβολάκι παραμόνευε εκεί πίσω σε μια μικρή σκοτεινή ακρούλα του λαβυρίνθου των εγκεφαλικών του νευρώνων και "επιτηρούσε" κάθε σύναψη που επρόκειτο να δημιουργηθεί. Και λίγο πριν αυτό γίνει, πετιόταν με αστραπιαία ταχύτητα ακριβώς στη συμβολή των εμπλεκόμενων νευρώνων, τσουπ ! και στρογγυλοκάθιζε αυτή την αξιολάτρευτη, λευκή και παλλόμενη από ορμητικότητα μαζούλα της ύπαρξής της. Η σύναψη γινόταν βέβαια. Με άλλα λόγια, Εκείνος κατάφερνε - αν και με αγώνα - να εργάζεται - έπρεπε άλλωστε -, έκανε σκέψεις, μιλούσε, έκανε σχέδια, παρασυρόταν από στιγμές, μεθοκοπούσε, έπαιζε το μουσικό του όργανο - σ' αυτό ξεσπούσε επίσης κατά διαστήματα, ήταν κρουστό άλλωστε, το χτυπούσε -, άκουγε, έκρινε, ονειροπολούσε - συνέβαινε πολλές φορές μέσα στην ημέρα ... Όμως, όλες οι διεργασίες γίνονταν μ' εκείνο το μικρό, γλυκό Εωσφοράκι - που δεν ήταν μαύρο κόκκινο αλλά λευκό και λαχταριστό σαν αίσθηση - να έχει αποθέσει το βάρος του στο εκάστοτε σημείο σύναψης. Την κάθε τέτοια μικρή ηλεκτρική εκκένωση την κουκούλωνε όπως θα έκανε κάποιος ρίχνοντας σακκιά τσιμέντο πάνω από έναν εκρηκτικό μηχανισμό που επρόκειτο να εκραγεί... Δεν την άφηνε να σκάσει, να "εκτονωθεί", την φίμωνε και σ' Εκείνον έφτανε μόνο ένας υπόκωφος, βαθύς και απόκοσμος κρότος... σα να έσκασε κάπου μακριά στο Σύμπαν...<br /><br />Εκείνος βέβαια, δεν μπορούσε να βάλει μέσα στον εγκέφαλό του το δάχτυλό του και ν' αφαιρέσει αυτό το άτακτο και κινητικότατο Πλασματάκι, την "παρείσακτη". Ακόμη όμως και να το κατάφερνε, δεν θα προλάβαινε τις αστραπιαίες κινήσεις Της. Το μικρό αυτό Πλασματάκι ήταν ταχύτατο και - τώρα που το σκεφτόταν - μάλλον είχε καταφέρει πια να γνωρίζει, σε αμελητέο χρόνο πριν, πού θα έσκαγε μια νέα εκκένωση στον εγκέφαλό του κι έτσι προλάβαινε και στρογγυλοκαθόταν εκεί. Τώρα λοιπόν καταλάβαινε κι Εκείνος γιατί εδώ και λίγο καιρό είχε αρχίσει να επιθυμεί το να μπορέσει να κοιμηθεί, να ναρκωθεί κυριολεκτικά για μέρες ή και εβδομάδες ακόμη. Ασταμάτητα, χωρίς ξύπνημα. Να νεκρωθεί ο εγκέφαλός του μήπως και το Πλασματάκι βαρεθεί την απραξία - την απουσία ηλεκτρικών εκκενώσεων - και αποφασίσει να αποσυρθεί, ν' αποβληθεί με κάποιο τρόπο από το κρανίο του. Εκείνος ήξερε βέβαια ότι σε μια συμβατική καθημερινότητα κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να γίνει... Αλλά και πάλι, αν γινόταν, όνειρα δεν θα έβλεπε; Και μήπως και τότε το Πλασματάκι δεν θα πεταγόταν τσουπ ! κάθε τόσο μέσα στα όνειρά Του; Θα έβρισκε τρόπο Αυτό... Εκείνη...<br /><br />Μήπως και το ότι Εκείνος γράφει τώρα αυτά δεν του τα υπαγορεύει Εκείνη; ... με αυτό το μικρό, τρυφερό, σκανταλιάρικο και ορμητικό Πλασματάκι που έχει αφήσει μέσα στον εγκέφαλό Του ;...<br /><br />... σα να είναι το παιδί Τους, ο καρπός της εξαιρετικά ολιγόχρονης συνύπαρξής Τους...<br />... που Εκείνος έπρεπε ν' αποφασίσει αν θα "μεγαλώσει" ή αν θα "πετάξει"...<br />... αν θα οδηγηθεί στην παράνοια ή θα λυτρωθεί....<br /><br />Τότε Εκείνος κατάλαβε ότι - για τώρα τουλάχιστον - έτσι κι αλλιώς δεν είχε λυτρωμό από αυτή την έμμονη παρουσία στην ύπαρξή Του...Έπρεπε κάτι άλλο να σκεφτεί...<br /></div><br /><div align="right"><br /><span style="font-size:85%;"><em>... (πιθανώς) συνεχίζεται...</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-1992383001231843456?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-53411176999270880852010-05-18T10:40:00.008+03:002012-01-15T22:27:09.410+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_AlhmEGU1r-M/S_JQr3O1GGI/AAAAAAAAACg/CRe_1D7f_gQ/s1600/DSC00362.JPG"><img style="margin: 0px 10px 10px 0px; width: 200px; height: 150px; float: left;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472525211699320930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_AlhmEGU1r-M/S_JQr3O1GGI/AAAAAAAAACg/CRe_1D7f_gQ/s200/DSC00362.JPG" /></a><br /><br /><div align="justify">Τον ρώτησε "Τι σημαίνει 'έρωτας' για σένα;"<br /><br />Της απάντησε "Έρωτας είναι το πέπλο που υφαίνει η αίσθηση, η παρουσία, η ενέργεια του προσώπου που έχω ερωτευθεί και αυτό το πέπλο πέφτει 'μπροστά' απ' όλες τις αισθήσεις μου. Τις φιλτράρει, ενίοτε τις 'επεκτείνει'... Όλα μέσα μου αντηχούν αυτό το πρόσωπο. Βλέπω-ακούω-μυρίζω μέσ' απ' αυτό το πέπλο. Αισθάνομαι μέσ' απ' αυτό το πέπλο. Αφουγκραζομαι... Κι όταν κάνω να το παραμερίσω, τότε ξέρω ότι ο Έρωτας έχει ξεμυτίσει από μέσα μου. Έχει ανοίξει τα φτερά του γι' αλλού... Μ' έχει αφήσει με τις φτωχές, πεπερασμένες μου αισθήσεις να πορεύομαι μέσα στη Δημιουργία. Να αιωρούμαι μέσα σ' ένα Κενό χωρίς διαστάσεις - δεν υπάρχει ύψος, βάθος, πάνω, κάτω, φως, σκοτάδι.... Δεν ξέρω αν βλέπω, αν ακούω, αν μυρίζω... Αν αισθάνομαι...."<br /><br />- Γιώργο, ξύπνα παιδί μου!<br />- Μη ! Μην τραβάς τις κουρτίνες ! Άφησέ τες για λίγο ακόμη κλειστές....<br /><br />"...δεν είναι δα και τόσο βαριές, ένα λεπτό πέπλο είναι που δεν κόβει και τόσο φως" άκουσε τη σκέψη του να ολοκληρώνει την φωναχτή προτροπή του προς την αγαπημένη του....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-5341117699927088085?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-20357370094852177802010-05-07T02:27:00.004+03:002012-01-15T22:32:36.560+02:00<div align="justify"><span style="font-size:85%;">ή αλλιώς<br /></span><strong><em>Πώς το πιο ανήθικο επάγγελμα γεννάται μέσα από τα πιο μεγάλα ιδεώδη</em></strong><br /><br />Ο φορολογούμενος πολίτης πληρώνει για τον εξοπλισμό των ΜΑΤ και της Αστυνομίας ώστε αυτοί να τον προστατέψουν σε δεδομένη στιγμή (από τι άραγε; από ποιούς; είναι το καίριο ερώτημα). Σ' εκείνη τη δεδομένη στιγμή όμως αυτός ο εξοπλισμός στρέφεται εναντίον αυτού του πολίτη ο οποίος βγαίνει στο δρόμο για να πει ΚΑΙ σ' αυτούς (στα ΜΑΤ και την Αστυνομία δηλαδή) ότι η κατάσταση έχει βρει ΤΟΙΧΟ (αλήθεια, τα ΜΑΤ και η Αστυνομία κινδυνεύουν από απολύσεις; Νοείται περίπτωση να μην κάνουν καλά τη δουλειά τους;). Εξ' αυτών επομένως - εξ ορισμού δηλαδή αφού δεν υπάρχει άλλος κίνδυνος στο εσωτερικό της χώρας παρά μόνο ο ίδιος ο Πολίτης γιατί για τους έξωθεν "κινδύνους" υπάρχει ο στρατός της χώρας - τα ΜΑΤ και η Αστυνομία δεν υπάρχουν για να προστατεύουν αυτόν τον πολίτη που τους εξοπλίζει και συντηρεί με τους φόρους του. Να τον προστατέψουν από τον ίδιο του τον εαυτό ; Λίγο φαύλο κύκλο δεν θυμίζει αυτό ; Με άλλα λόγια ένα σύνολο Πολιτών (που έχει οριστεί ως Πολιτεία) στρέφεται εναντίον του ίδιου του πολίτη. Άρα γιατί να συντηρείται αφού μάλλον δεν έχει επιτελέσει σωστά το έργο της; Κι επιπλέον ποιος έδωσε το δικαίωμα στην Πολιτεία να χρησιμοποιεί μέρος (έστω) των φόρων των πολιτών της για να εξοπλίζεται ώστε σε δεδομένη στιγμή να στρέφεται εναντίον τους - ή όπως λέγεται δημοσιογραφικά, να τους απωθεί σε καταστάσεις διαμαρτυρίας ; Δηλαδή οι πολίτες διαμαρτύρονται εναντίον του εαυτού τους - αφού η Πολιτεία είναι εκλεγμένη από τους ίδιους... Μήπως (μας) τά 'χουμε ('χουν) μπερδέψει λιγάκι; Μήπως είναι ώρα να καταστήσουμε σαφή σ' αυτή την Πολιτεία τον ρόλο της; Μήπως η Πολιτεία έχει ξεχάσει ότι εκλέγεται από τον πολίτη και αυτόν υπηρετεί ; Μήπως να της θυμίσουμε ότι 300 ή 500 ή 600 άτομα που αυτά εν τέλει στις σύγχρονες κοινωνίες λέγονται Πολιτεία (εντάξει στην Ελλάδα είναι ΛΙΓΟ "διογκωμένη" η Πολιτεία) δεν μπορούν να σφετερίζονται τα μέσα που της διαθέτει ο ίδιος ο Πολίτης και να τα στρέφει εναντίον του όταν εκείνος με τον δικό του αγανακτισμένο τρόπο της υποδεικνύει ότι έχει κάνει λάθη ; Γιατί μερικά εκατομμύρια άνθρωποι ΔΕΝ έχουν το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να πούν σε λίγες εκατοντάδες άτομα (στην Πολιτεία δηλαδή) ότι έχουν σφάλλει σοβαρότατα; Ότι οι ανεύθυνες πράξεις τους έχουν διευρυμένο κακό αντίκτυπο στις ζωές και τύχες αυτών των εκατομμυρίων ανθρώπων. Και είναι εξ' ορισμού ανεύθυνες οι πράξεις τους γιατί η Πολιτεία δεν υποφέρει ποτέ από τα λάθη της, δεν κινδυνεύουν ποτέ και από τίποτε οι ζωές των "ανθρώπων" της Πολιτείας. Αντίθετα, τις περισσότερες φορές ωφελούνται τα μέγιστα κιόλας.... Και οι πρακτικές των τελευταίων δεκαετιών έχουν δείξει περίτρανα πως τα συμφέροντα των δύο μερών (Πολίτη και Πολιτείας) βρίσκονται και σε σύγκρουση μάλιστα. Ύστερ' απ' όλ' αυτά, δεν μου λέτε, εδώ σ' αυτή τη χώρα γεννήθηκαν οι - κατά γενική ομολογία - τόσο γοητευτικές αρχές της Δημοκρατίας ; Αυτά δίδασκε η Πολιτεία του Πλάτωνα, η ηθική του Σωκράτη κλπ κλπ ;<br /><br />Μήπως ήρθε πραγματικά η ώρα η Πολιτεία να ξαναγυρίσει λίγο στις "πηγές" - που λένε και οι φιλόλογοι ; Να μελετήσει λίγο τους σοφούς προγόνους και να επαναπροσδιορίσει ξανά τον ρόλο της ; Ο οποίος πρέπει να είναι ρυθμιστικός των σχέσεων των Πολιτών μεταξύ τους, όχι κερδοσκοπικός σε βάρος του Πολίτη και μάλιστα με το αζημίωτο. (;) Έτσι λοιπόν, στη σύγχρονη Ελλάδα, η οποία κατάργησε αυτό που η ίδια γέννησε, την περίφημη "Δημοκρατία", οι άνθρωποι της Πολιτείας βρήκαν ένα τέλειο επάγγελμα : Τον Πολιτικό ! ΔΕΝ έχει ευθύνες απέναντι σ' ένα κοινωνικό σύνολο. ΔΕΝ λογοδοτεί για τα λάθη του τα οποία επηρρεάζουν (πάρα πολλούς) άλλους ενώ ΔΕΝ υπάρχουν κακές επιπτώσεις υπό οποιεσδήποτε συνθήκες προς το άτομό του. Αντίθετα έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ υλικά ωφέλη και ως εκ τούτου μπορεί να παρατήσει την "Πολιτική" οποιαδήποτε στιγμή - με μια απλή παραίτηση ή με μια εκλογική "ήττα".<br /><br />Ύστερ' απ' όλ' αυτά, κύριοι της Πολιτείας, μήπως θα θέλατε ν' αλλάξουμε ρόλους ; Ν' αλλάξουμε δουλειές ; Να μπούμε εμείς μέσα σ' αυτό το κτίριο που λέγεται Βουλή (των Ελλήνων) και να βγείτε εσείς έξω από αυτό ; Να συντηρείτε μαγαζιά κι επιχειρήσεις. Και αν δεν σας αρέσουν αυτά που θα κάνουμε και θα σας δημιουργήσουμε βέβαια δυσαρέσκεια και θα μαζευτείτε κι εσεις με τη σειρά σας έξω από αυτό το κτίριο (που τώρα είναι ο χώρος εργασίας σας) για να μας εκφράσετε τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτησή σας, εμείς δεν θα χρειαστούμε ΜΑΤ για να σας "απωθήσουμε". Μην ξεχνάτε, αριθμητικά θα είμαστε πολλοί περισσότεροι και θα σας βάλουμε στη θέση σας "πυξ λαξ", χωρίς ασπίδες, κράνη, κλομπς και δακρυγόνα... Με γυμνά χέρια. Έτσι λύνονται "αντρίκια" οι διαφορές. Με γυμνά χέρια και πρόσωπα. Μην ξεχνάτε - όπως αναφέρθηκε και στην αρχή - ότι ο Πολίτης σας έχει δώσει τα υλικά μέσα να τον χτυπάτε όταν εξεγείρεται ενάντια στα ατοπήματά σας και τα απτά ολέθρια αποτελέσματά τους. Θα δεχόμασταν τη συγγνώμη σας γι' αυτά (γιατί όποιος δουλεύει κάνει και λάθη) αλλά έχουμε βάσιμες υποψίες ότι οι πράξεις σας υποκινούνται από προσωπικό και κυρίως ακόρεστο συμφέρον.<br /><br />... Άντε μην κατέβω με το κράνος μου και το δερμάτινό μου να γλυτώσω και μερικές αδέσποτες καθώς θα τα σπάω όλα....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-2035737009485217780?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-78695523650831771762009-11-04T16:11:00.012+02:002012-01-15T22:37:23.006+02:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_AlhmEGU1r-M/S9lqm4BQWVI/AAAAAAAAACY/Ji0m8Ug4hkA/s1600/oct02_konitsa.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 138px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465516838896032082" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_AlhmEGU1r-M/S9lqm4BQWVI/AAAAAAAAACY/Ji0m8Ug4hkA/s200/oct02_konitsa.jpg" /></a>Άλλη μια νύχτα περίμενε μάταια. Όχι να συναντηθούν, να "βρεθούν"... Πού τέτοια τύχη; Του έφτανε πια ένα της τηλεφώνημα, το άκουσμα της φωνής της και μόνο... Που ποτέ δεν έγινε από δική της πρωτοβουλία... Και ποτέ τηλεφώνημα. Ποτέ... Πάντοτε - μα πάντοτε - ένα του μήνυμα προκαλούσε ένα άλλο δικό της, τελείως - μα τελείως - κομψό με την ευγενική απόρριψη... "Δεν τα κατάφερα σήμερα", "Είχα άλλες προτεραιότητες και το τριήμερο δεν μου βγήκε όπως το περίμενα", “Κατέβηκα εκεί που είσαι εσύ απόψε και σήμερα έχω πυρετό” και το κορυφαίο "Αν σε συναντούσα σήμερα θα αισθανόμουν πουτάνα, ύστερ' απ' αυτό που έγινε"... Και τι είχε γίνει; Ποτέ δεν θα μάθαινε - αληθινά, πραγματικά. Του είπε κάτι μπερδεμένα από τα οποία κανένα νόημα δεν έβγαλε...<br /><br />Έτσι πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι... Ένα κυριολεκτικά κατεστραμμένο καλοκαίρι. Με δύο συναντήσεις. Η δεύτερη ήδη ήταν το κύκνειο άσμα της συνύπαρξής τους. Οξύμωρο σχήμα γιατί μόλις άρχιζε η τρυφερή ιστοριούλα τους – σαν συνέχεια των μακρύτατων βραδιών σε γραφόμενα στο δίκτυο όπου τα είχαν πει σχεδόν όλα, τα είχαν αναλύσει σχεδόν όλα, τρυφερές επιχειρηματολογίες, συμφωνίες σε πολλά ζητήματα και συμπληρώσεις συμπερασμάτων του ενός προς τον άλλο, ακόμη ακόμη ζούσαν και πράγματα έστω από απόσταση, περίμενε ο ένας τον άλλο να ανοίξουν το chat για να βρεθούν ύστερα από μια ολόκληρη μέρα, να πουν τι έκαναν, τι είδαν, είχαν αρχίσει μάλιστα να ψυχολογούν ο ένας τον άλλο έστω από απόσταση και να πειράζονται για τα «κουσουράκια» τους κι επιφυλάσσονταν για όταν θα βρίσκονταν από κοντά πια - αλλά ο Χρόνος είχε ήδη πει την τελευταία του λέξη. Εν αγνοία του... Τίποτε δεν προμήνυε αυτό που θ’ ακολουθούσε... Την Καταστροφή. Εκείνη πήγε στο νησί με μια παρέα της. Εκείνος χαιρόταν που το «κορίτσι» του – δεν είχε γίνει βέβαια τίποτε ακόμη αλλά αυτός έτσι αισθανόταν ήδη, χωρίς λόγο - και μάλιστα εκείνη τη δεύτερη και τελευταία - όπως αποδείχτηκε μακροπρόθεσμα - βράδινή τους συνάντηση την αποχαιρετούσε - πού να ήξερε ότι έτσι πραγματικά θα ήταν, ‘αποχαιρετισμός’ - ξεπροβοδίζοντάς την με υποδείξεις πού να πάει, τι να δει, σε ποια μαγαζιά να πάει για μουσική...<br /><br />Ακολούθησαν τέσσερα πέντε βράδια - ούτε θυμόταν πια, ο χρόνος αναμονής για συνάντηση μαζί της είχε γίνει αυτό που διαφημίζουν οι εταιρείες τηλεφωνίας, απεριόριστος, "περισσότερο δεν θα βρείτε" - αλεπάλληλων μηνυμάτων σε διάφορες ώρες και καταστάσεις όπως αποδεικνυόταν από το περιεχόμενό τους – “είμαι μεθυσμένη μωρό μου και σε θέλω πολύ”, “δεν θα έλεγα όχι να σε καβαλήσω”, “νιώθω τεράστια κ***α μωρό μου” – και δεν πίστευε αυτά που διάβαζε... Οι απαντήσεις του στα μηνύματά της δεν έκρυβαν ούτε και τις δικές του διαθέσεις... Πού να ‘ξερε πόσο γελοίο μπορεί να τον έκαναν ν’ ακούγεται οι μετέπειτα αρνήσεις της να τον συναντήσει – αλλά πάντα με πολύ αληθοφανή και ορθολογικό τρόπο, πάντοτε υπήρχε λόγος για να μην τον συναντήσει – μόνο αυτός δεν θα τον μάθαινε ποτέ, τον πραγματικό βέβαια... Έλεγε πια στον εαυτό του και χαιρόταν απεριόριστα γι’ αυτό ότι επιτέλους είχε βρει μια πολύ ξεχωριστή περίπτωση – φαινόταν να τα έχει όλα αυτή η ιστορία, άλλη μια χαμένη ιστορία...<br /><br />Και ξαφνικά, σιωπή, νέκρα, “σιγή ασυρμάτου” που λέγανε κάποτε... Έστελνε μηνύματα που έμεναν αναπάντητα για ώρες.<br /></div><br /><div align="justify">Ναυαγός μέσα στην αλύπητη, αβυσσαλέα και τρικυμιώδη απεραντοσύνη της γυναικείας καρδιάς έστελνε περιστέρια με μηνύματα γαντζωμένα στα μικρά τους ποδαράκια, τα έστελνε μέσα σε άδειες γυάλινες μποτίλιες να ταξιδέψουν χιλιάδες ναυτικά μίλια μέχρι κάποια ύπαρξη – ποια; μόνο μία – να ενδιαφερθεί για την “τύχη” του – “μια τύχη άτυχη που πια δεν την γνωρίζω”...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Έτσι αισθανόταν, οι ώρες που περίμενε ένα σημαδάκι καπνού στον ορίζοντα του φαίνονταν εβδομάδες αβάσταχτης μοναξιάς πάνω σ’ ένα κομμάτι ξέρας όπου έτυχε να τον ξεβράσουν τα κύματα της απρόβλεπτης διάθεσης μιας γυναίκας... Που ήθελε να παίξει μαζί του; Που τον είδε έτσι ορμητικό και φοβήθηκε ότι θα παρασυρθεί στη δική του δίνη κι έτσι σ’ αυτή αντέταξε τις δικές της αλλόκοτες και απρόβλεπτες μεταπτώσεις; Άκρατος ορθολογισμός που υπαγορεύτηκε από την τεράστια – ομολογουμένως – διαφορά ηλικίας τους ή/και την απόσταση που χώριζε τις ζωές τους;</div><br /><div align="justify">Ίσως ποτέ δεν θα μάθει τον πραγματικό λόγο που εκείνη η δεύτερη φορά που την συνάντησε ήταν και η τελευταία...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-7869552365083177176?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-84624525098668783052008-08-11T14:03:00.007+03:002012-01-15T22:39:16.308+02:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_AlhmEGU1r-M/S9lqADn0V1I/AAAAAAAAACQ/0CIA_uxNLDs/s1600/Lofoten_5.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 136px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465516171995666258" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_AlhmEGU1r-M/S9lqADn0V1I/AAAAAAAAACQ/0CIA_uxNLDs/s200/Lofoten_5.jpg" /></a>Κάθεται μπροστά στο ανοιχτό φωτεινό παράθυρο και χαμογελάει ασυναίσθητα… Έτσι είναι το πρόσωπό του τον τελευταίο καιρό. «Φοράει» ένα αχνό και μόνιμο χαμόγελο. Νιώθει τόσο αδειασμένος - αλλά και τόσο γεμάτος.<br /><br />Ήρθε, λοιπόν και γι’ αυτόν ο Καιρός… Αισθάνεται σα να είναι ξαπλωμένος με χέρια και πόδια ανοιχτά – ίδιος με τον Άνθρωπο του Βιτρούβιου στον «Κανόνα περί (ανθρωπίνων) Αναλογιών», εκείνο το σκίτσο του Ντα Βίντσι που απεικονίζει τον Άνθρωπο εγγεγραμμένο σε κύκλο και τετράγωνο – πάνω σε μουσκεμένο Έδαφος και να μην τον νοιάζει αν ο Ουρανός αδειάζει πάνω τους ασύλληπτες ποσότητες νερού. Και αυτός και η γη είναι τόσο διψασμένοι για νερό… Γι’ αυτό το Νερό. Έχει αφεθεί να γυρνάει από πλευρό σε πλευρό χωρίς σταματημό – πώς ξετυλίγεται ένα χαλί – πάνω στο μουλιασμένο έδαφος και δεν τον νοιάζει που το νερό που δεν έχει απορροφηθεί από την πλημμυρισμένη γη σε λίγο θα ανακατευτεί με το χώμα, τη σκόνη και θα γίνει αραιή, ρέουσα λάσπη. Εκεί μέσα θέλει να κυλιστεί. Αυτό του είχε λείψει. Πάνω σε μουσκεμένα, αναμαλλιασμένα, αναστατωμένα σεντόνια. Ύστερα από την περίοδο της Συναισθηματικής Ξηρασίας, έβρεξε και γι’ αυτόν… Έρωτας…<br /><br />Έχει αδειάσει γιατί η ύπαρξή Της και η συνεύρεσή τους δεν του αφήνει περιθώρια για τίποτ' άλλο από την και στην πραγματική ζωή. Δεν βλέπει πια γύρω του. Όλα τα πρόσωπα γύρω του είναι παραλλαγές του ίδιου Προσώπου - Εκείνης. Της Γυναίκας. Με γράμμα γ Κεφαλαίο. Όχι του. Δεν μπορεί επίσης να είναι έτσι. Να του ανήκει. Είναι όπως η Γη. Η Γη δεν μπορεί να ανήκει στον Άνθρωπο.<br />Κανένα πρόσωπο δεν έχει το μεγαλείο το δικό Της. Όλα μοιάζουν σε Αυτήν αλλά Εκείνη σε κανένα. Δεν θα μπορούσε να είναι έτσι, γιατί Εκείνη τα περικλείει όλα. ΕΙΝΑΙ όλα. Είναι Μουσική, είναι Ζωή, είναι Υπέρβαση του Νου, είναι Εμπειρία, είναι Μαγεία, είναι η ίδια η Φύση. Είναι το Άπιαστο που επιτέλους είναι μπροστά του. Κάθε στιγμή. Είναι το Υπερβατικό που μόνο στα διαβάσματα έβρισκε και το θαύμαζε γιατί δεν μπορούσε να το χωρέσει ο Νους του. Είναι τα Μάτια της, τα πράσινα Μάτια της που μέσα στο γλάρωμά τους χάνεται... Είναι το Στόμα της, αυτό το μεγάλο Στόμα που θα ήθελε να ανοίξει και να τον καταπιεί για πάντα μέσα στην Ύπαρξή της. Είναι το Αιδοίο της, μια άλλη γλυκιά μικρή Συμπαντική Μαύρη Τρύπα που, όταν βρίσκεται μέσα του, το βέλος του Χρόνου αντιστρέφεται κι αυτός βρίσκεται να κολυμπάει μέσα στην Αιωνιότητα. Να μπει μέσα Της, από παντού. Να ζει μέσα Της. Να βρίσκεται μέσα στον εγκέφαλό της σαν ηλεκτρική εκκένωση, σαν εγκεφαλικό σήμα που διατρέχει τα δισεκατομμύρια νευρώνες της με ασύλληπτη ταχύτητα. Να μπορεί να τα διαβάσει όλα Της… Σκέψεις, συναισθήματα, ερωτηματικά, επιθυμίες, διαθέσεις… Κι έτσι να μπορεί να τα πραγματοποιήσει πριν αυτά πάρουν τη μορφή φράσεων… Να τα απαντήσει πριν πάρουν τη μορφή ερωτημάτων… Να τα απαλύνει πριν γίνουν δάκρυα… Να τα ενισχύσει για να γίνουν δυνατότερο γέλιο… Να τα αποτρέψει πριν Την τρομάξουν, πριν Την ταράξουν…<br /><br />Τι ήθελε δηλαδή να γίνει Θεός ; Αυτός, ένας μικρός άνθρωπος; Όχι, όχι, είχε παρασυρθεί πάλι… Μέσα στην παραληρηματική του διάθεση να ζήσει τα πράγματα εν τη γενέσει τους, είχε γίνει βλάσφημος. Πετούσε ψηλά, σχεδόν κοντά στον Ήλιο, αυτός ο Μικρός αλλά Ερωτευμένος Ίκαρος και κινδύνευε να κάψει τα φτερά του. Μήπως σκεφτόταν κιόλας ότι ήταν κοντά στην αποκάλυψη της Φιλοσοφικής, Αλχημικής Λίθου; Στο Ελιξίριο της Ζωής; Ε, μάλλον… Γιατί Εκείνη του τα είχε εμπνεύσει αυτά… Η φιγούρα της που έμοιαζε με αδικημένη μάγισσα του Μεσαίωνα…<br /><br />Πίστευε ότι δεν υπάρχουν τέτοιες σκέψεις στο μυαλό ενός συνηθισμένου, καθημερινού, συμβατικού ανθρώπου. Το Σύμπαν όμως αποφάσισε αλλιώς. Αποφάσισε να του δείξει το Μεγαλείο του. Το Μεγαλείο των Στιγμών που μπορούν να ζήσουν Δύο Άνθρωποι. Το Μεγαλείο του Χρόνου που σταματά - να, λοιπόν, που ο Χρόνος αμβλύνεται – όταν Δύο Άνθρωποι βρίσκονται μαζί. Στον ίδιο Χώρο, στον ίδιο Χρόνο… Αλλά κυρίως στον ίδιο Χρόνο… Γιατί, διαπίστωσε, ότι ο Χώρος μπορεί να καταργηθεί ως Διάσταση. Οι δυο τους μπορούσαν να είναι Παντού Μαζί. Αυτός μπορούσε πια να είναι όπου ήταν Εκείνη - και να βλέπει με τα Μάτια Της, να αισθάνεται με τις Αισθήσεις Της.<br /><br />«… σαν την Απομακρυσμένη Σύνδεση στους υπολογιστές - το Remote Desktop», σκέφτηκε ασυναίσθητα. Πώς του ‘ρθε τώρα αυτό… Ε, δεν είναι τυχαίο, με υπολογιστές ασχολείται. Και κατά κάποιο τρόπο, αισθάνεται σαν μικρός Θεός όταν προγραμματίζει, όταν υλοποιεί κατασκευάσματα του νου του. Νιώθει ότι δίνει συμπεριφορά σε κάτι που είναι άψυχο. Νιώθει ότι «φυσάει πνοή ζωής» στα bits του επεξεργαστή του κι έτσι αυτά αποκτούν - άυλη – υπόσταση, παίρνουν «κάποια» μορφή πάνω στην Οθόνη του, μέσα σ’ αυτό το Παράθυρο που ανοίγει ένα Σύμπαν Εικονικότητας μπροστά στα μάτια του. Εκεί ακριβώς που κάθεται…<br /><br />Εκεί ακριβώς που Την γνώρισε. Εκεί ακριβώς που περνάει το μεγαλύτερο μέρος της μέρας του... Μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του, στη δουλειά. Αυτή τη φορά, όμως, ξέρει ότι δεν Την κατασκεύασε, αλλά Την γνώρισε, Την άγγιξε, Την φίλησε, έκαναν έρωτα… Στην Πραγματικότητα…<br /><br />«Ζήτω η Εικονικότητα!», σκέφτηκε.<br />Κι ας έχει πάει πάλι πέντε η ώρα το πρωί… Ξέρει ότι δεν ονειρεύεται, ότι δεν ξύπνησε απότομα με το κεφάλι πεσμένο πάνω στο γραφείο, δίπλα από το πληκτρολόγιο και το ποντίκι…</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-8462452509866878305?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-36606328244397557472008-07-30T12:09:00.004+03:002012-01-15T22:40:31.229+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_AlhmEGU1r-M/SKBcjYgucPI/AAAAAAAAABY/eWORy6x8cro/s1600-h/navagio_4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233284529949405426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_AlhmEGU1r-M/SKBcjYgucPI/AAAAAAAAABY/eWORy6x8cro/s200/navagio_4.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><p>"Προσοχή παρακαλώ! Παρακαλούνται οι κύριοι επισκέπτες όπως εξέλθουν. Το πλοίο σε λίγο αναχωρεί!"</p><br />Τα λόγια αυτά που ακούστηκαν από το μεγάφωνο που βρισκόταν πίσω μου μ' έκαναν να ξυπνήσω από την αφηρημάδα όπου είχα βυθιστεί παρακολουθώντας κάπως αμήχανα τις προετοιμασίες για το σαλπάρισμα του πλοίου. Η προειδοποίηση αυτή δεν είχε βέβαια μόνο αυτό το αποτέλεσμα, αλλά και να προσέξω στ' αριστερά μου όπως είχα στερεωθεί στα κάγκελα του δεύτερου καταστρώματος του πλοίου στο πίσω του μέρος, μια αδύνατη θηλυκή ύπαρξη. Τραβήχτηκα λίγο πιο πίσω, προσποιούμενος ότι τραμπαλίζομαι πιασμένος από το σιδερένιο κάγκελο, για να την παρατηρήσω κάπως πιο προσεκτικά.<br />Το πρόσωπό της φανέρωνε το πόσο αδύνατο πρέπει να ήταν το υπόλοιπο σώμα της. Παρ' όλ' αυτά, η μακριά μπλούζα που ήταν κάπως ακατάστατα ριγμένη στους προφανώς λεπτούς ώμους της, την έκανε να φαίνεται κάπως πιο κομψά σωματώδης. Η μπλούζα αυτή ήταν δεμένη στη μέση της με ένα μπλε κορδόνι ενώ από κάτω φορούσε ένα λινό αεράτο παντελόνι με ακαθόριστα σχήματα και χρώματα μπλεγμένα μεταξύ τους.<br />Ξανατραβήχτηκα μπροστά με τα χέρια μου, περισσότερο για να μην δώσω υποψίες ότι την περιεργαζόμουν και συνέχισα προσποιητά να παρακολουθώ τα φορτηγά που κατάπινε το πλοίο. Βέβαια, όποτε μου δινόταν η ευκαιρία πετούσα και κάποια γρήγορη ματιά στην συνταξιδιώτισσά μου που βρισκόταν δίπλα μου να κοιτάει μάλλον ανέμελη κι εκείνη το θέαμα που προσφερόταν από κάτω μας.<br />Εντελώς ξαφνικά άφησε τα κάγκελα και κατευθύνθηκε στα πράγματά της που είχε λίγο πιο πίσω μας. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή τρία άτομα κατευθύνθηκαν προς το κενό που δημιουργήθηκε ανάμεσα σ' εμένα κι εκείνους που βρίσκονταν δίπλα της. Δεν ξέρω γιατί, αλλά εντελώς ενστικτωδώς έσπευσα να "γεμίσω" αυτό το κενό, απλώνοντας τα χέρια μου, προσποιούμενος ότι δεν τους είδα να πλησιάζουν για να καταλάβουν κι εκείνοι κάποια θέση στο θεωρείο που είχαμε εκεί πάνω.<br />Το άτομο που είχε συγκεντρώσει την προσοχή μου από την αρχή που το αντίκρυσα ξαναγύρισε μ' ένα πακέτο τσιγάρα και έναν αναπτήρα στο χέρι. Τα τρία άτομα μας προσπέρασαν αφότου κατάλαβαν πως η θέση που "είχαν βάλει στο μάτι" καταλήφθηκε. Εκείνη άναψε κάπως νευρικά ένα τσιγάρο που έβγαλε από το πακέτο, το οποίο μαζί με τον αναπτήρα χάθηκαν στην άβυσσο μιας εξαιρετικά μεγάλης τσέπης που διέθετε η μπλούζα της κατόχου τους. Συνέχισε να ρεμβάζει κοιτώντας πια τα βουνά που απλώνονταν μπροστά μας και παρατηρώντας τη καλύτερα, διαπίστωσα πως κάποια ανησυχία προσπαθούσε να κρύψει - τελείως αποτυχημένα. Αν ήταν σωστή η υπόθεσή μου, η αιτία παρέμενε άγνωστη.<br /><br />"Προσοχή παρακαλώ! Παρακαλούνται οι κύριοι επισκέπτες όπως εξέλθουν. Το πλοίο είναι έτοιμο για αναχώρηση!"<br /><br />Από την τελευταία αυτή ειδοποίηση κατάλαβα πως το πήγαιν'έλα ανθρώπων και οχημάτων που ξετυλιγόταν μερικά μέτρα πιο κάτω από κει που στεκομασταν, θα είχε σταματήσει. Πραγματικά περνώντας τα μάτια μου πρώτα από κάτω, διαπίστωσα πως η υπόθεσή μου αυτή είχε βγει αληθινή και τα κατεύθυνα προς τα αριστερά μου. Μόλις τότε αντιλήφθηκα κάποια ίχνη δακρύων στα - όπως πρόσεξα - όμορφα καθαρά καφέ μάτια της. Αναρωτήθηκα τι σχέση μπορεί να έχουν αυτά εκείνη τη στιγμή και, κατά λάθος, το μάτι μου έπεσε στο χέρι της που έτρεμε ελαφρά.<br />"Α, εδώ έχουμε κάτι σοβαρό", αναλογίστηκα κι ένιωσα κάποια συμπόνοια γι' αυτή την ύπαρξη - ίσως κι ένα θλιμμένο έρωτα. Για να πείσω τον εαυτό μου πως μπορεί να έκανα λάθος - ότι ο απογευματινός ήλιος χτυπούσε πάνω στα μάτια της και τα έκανε να γυαλίζουν - ασχολήθηκα λίγο με τα μαλλιά της. Ήταν πολύ ανοιχτά καστανά με, που και που, βαθυκόκκινες ανταύγειες που σε έκαναν να τα πεις άνετα και σκούρα ξανθά. Αναπόφευκτα όμως το βλέμμα μου ξαναπέρασε από τα μάτια της που αυτή τη φορά είχαν κοκκινήσει και κατάλαβα ότι πραγματικά έκλαιγε.<br />Κάτω, η προπέλα του πλοίου είχε ήδη αρχίσει ν' ανακατέβει τα νερά ενώ και ο τελευταίος κάβος είχε απελευθερωθεί από τον μώλο. Τα πρώτα χέρια είχαν ήδη αρχίσει να κουνιούνται και ν' αποχαιρετούν γνωστούς ενώ τα δάκρυα της συνταξιδιώτισσάς μου συνέχισαν ν' αναβλύζουν από τα μάτια της, λες και χαιρετούσαν κι αυτά με τον δικό τους τρόπο κάποιο οικείο πρόσωπο που ωστόσο δεν φαινόταν κάτω.<br />Η δύναμη με την οποία ταράζονταν τα νερά αύξαινε ολοένα όπως επίσης και η ένταση και τα ερωτηματικά μου για την ύπαρξη δίπλα μου. Το πλοίο άρχισε να απομακρύνεται όπως και η κοπέλα από δίπλα, μόνο όμως για να πάρει ένα χαρτομάντηλο και να ξαναγυρίσει στη θέση της. Σκούπισε τη μύτη της κι από κει και ύστερα επακολούθησε το ρυθμικό ρούφηγμά της - όπως όταν κάποιος κλαίει και δεν θέλει να τον καταλάβουν. Μετά τα πρώτα αναφυλλητά που την συγκλόνισαν, ένιωσα την συμπόνοια που ανέφερα προηγουμένως να υπερνικάει την ευγένεια που απαιτείται σε τέτοιες περιπτώσεις.<br />Η κατάσταση είχε προχωρήσει, όσο και το πλοίο είχε αφήσει πίσω του το λιμάνι που του είχε προσφέρει καταφύγιο για λίγη ώρα. Ξανακοιτώντας την κοπέλα δίπλα μου, που δεν ήξερε πια τι να πρωτοκρύψει - τα μάτια ή τη μύτη της που συνέχισε να "τρέχει" - ένιωσα πάλι πιο έντονη την επιθυμία να της μιλήσω, να τη ρωτήσω αν είχε ανάγκη να μιλήσει σε κάποιον. Πάλι όμως νίκησαν οι "καλοί τρόποι" που ακούστηκαν στη συνείδησή μου σαν: "και πού ξέρεις ότι ο άλλος θέλει να σου μιλήσει;", "την όρεξή σου έχει;", "άσ' την στην ησυχία της".<br />Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ένα ακατανίκητο μίσος για τους "καλούς τρόπους", αυτούς που στην ουσία αποξενώνουν τους ανθρώπους όταν έχουν τέτοια "αποστολή". Να μην τολμάς να μιλήσεις σ' αυτόν που βρίσκεται δίπλα σου και που βλέπεις ότι υποφέρει μόνο και μόνο επειδή δεν τον ξέρεις...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-3660632824439755747?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-16623363273632076662008-07-30T12:01:00.002+03:002012-01-15T22:44:13.289+02:00Ξύπνησα αγκαλιά με το Κενό<br />Μίλησα στην Αύρα σου<br />Άκουσα τον Απόηχό σου<br />Περπάτησα με τον Ίσκιο σου<br />Έμαθα<br />Να βλέπω μέσα από τον Αέρα<br />Να μιλάω στον Κανένα<br />Κι Εσύ εκεί<br />Να αφουγκράζομαι τη Σιωπή<br />Να θυμάμαι το Άπιαστο<br />Το μυαλό να συγκρατεί το Φευγαλέο<br />Χωρίς Κίνηση<br />Να αντιλαμβάνομαι το Απέραντο<br />Να εκφράζω το Υπέρτατο<br />Σιωπηλά<br />Να αισθάνομαι το Τίποτα<br />Να αντέχω το Ανυπέρβλητα<br />Ωραίο<br />Κι έτσι διαπίστωσα<br />Τη Μικρότητα<br />Μέσα στο Άπειρο<br />Που χωράει το Άπειρο<br />Σαν Μνήμη<br />Μέσα στο Τώρα<br />Που χωράει το Πριν<br />Ολόκληρο<br />Κι έτσι<br />Χάρηκα με την Ανάμνησή σου<br />Χάρηκα που μπόρεσα<br />Και κοιμήθηκα με την Ονειρική Μορφή σου<br />Και έζησα με το Όραμά σου<br />Χωρίς Εσένα...<br /><br /><div align="right"><span style="font-size:85%;"><em>(Μ. Παρασκευή, 13.04.01)</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-1662336327363207666?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-39611298546114015762008-07-30T11:55:00.001+03:002012-01-15T22:46:23.310+02:00Οι μέρες είναι άδειες<br />Οι νύχτες χωρίς νόημα<br />δεν λέω "σ' αγαπώ"<br />ενώ το εννοώ<br /><br />Γιατί το ένα μου Εγώ<br />ντρέπεται να δει<br />το άλλο που τολμά<br />το πρώτο να αγνοεί<br /><br />Τι παγίδα είν' αυτή<br />που δεν αφήνει την ψυχή<br />ειλικρινά να εκφραστεί<br />γι' αυτό που την δονεί<br /><br />Γιατί όταν δεν είσ' εδώ<br />να θέλω να σε δω<br />- νά 'σαι εδω<br />σα να μην πρόκειται ποτέ<br />πια να σε ξαναδώ<br /><br />Το μέσα μου θολό και μπερδεμένο<br />το αίσθημα να εκφραστεί μπλεγμένο<br />κι εσύ μέσα σου να λες<br />"θα περιμένω, θα περιμένω"<br /><br />Γιατί ο δρόμος να μακραίνει<br />όταν το τέλος φαίνεται κοντά<br />αφού η ένταση για πάντα<br />μπορεί πιο ζωντανή να μένει<br /><br /><div align="right"><em><span style="font-size:85%;">(Νοέμβρης 2002)</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-3961129854611401576?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-28185646943808485292008-07-30T11:43:00.001+03:002012-01-15T22:48:54.835+02:00<div align="justify">Βραδάκι στο "κλεινόν άστυ", που όσο πάει και μας αποξενώνει, η ιδιωτική ζωή γίνεται ολοένα και πιο "ιδιωτική" και δε νοιάζει κανέναν εκτός από τον "ιδιοκτήτη" της, η καθημερινή παρουσία του "διπλανού" γίνεται τόσο μεγάλη συνήθεια που τελικά καταντάει να περνάει τόσο απαρατήρητη ώστε κι όταν λείψει να μη γίνεται αντιληπτή - όπως το ρυθμικό χτύπημα ενός ρολογιού τοίχου που ενώ στην αρχή δίνεις σημασία αναπόφευκτα στα καθοριστικά έως ενοχλητικά του "σημαδέματα" του χρόνου, μετά δεν το ακους καν, το αγνοείς γιατί ξέρεις ότι υπάρχει, ότι το αναμενόμενο χτύπημα θα ηχήσει όπως και το προηγούμενο, όπως και το επόμενο, όπως και αυτό.<br />Ξαφνικά η ανάγκη του ανθρώπου να "μετράει" τα πάντα γύρω του - αποστάσεις, χρόνους, ταχύτητες, αντικείμενα, ανθρώπους, θύματα, χρήματα, βάρη - καθίσταται περιττή γιατί απλά μπορεί να επιτευχθεί. Μόνο το άγνωστο αποτελεί πρόκληση και όταν η "κατάκτησή" του, η εξερεύνηση και αποτίμησή του το καταστήσουν "σαφές", παύει το ενδιαφέρον γι' αυτό, μπαίνει κι αυτό στην άκρη σαν μια ακόμη "εφεύρεση", "ανακάλυψη", "μέτρηση".<br />Τα πρακτικά και "αξιοποιήσιμα" αποτελέσματα αυτών θα έχουν σημασία για το αχόρταγο Ανθρώπινο Είδος που θέλει να βάζει τα πάντα να δουλεύουν αδιάκοπα γι' Αυτό και την "ευημερία" Του - τη δήθεν πρόοδό Του. Οι πεπερασμένες αισθήσεις του, που του δημιουργούν την αντίληψη του υλικού κόσμου και που - έμαθαν να - έχουν την ανάγκη του "απτού" για να του δημιουργήσουν το συμπέρασμα, τη μέτρηση, την απόρριψη, τη χρησιμότητα, αποτελούν τη μόνη οδό για τη συρρίκνωση των πέραν του αισθητού ικανοτήτων του.<br />Όλα πρέπει να γίνονται γρήγορα και με ακρίβεια για να έχουν αξία - στην πραγματικότητα "υπεραξία" για τη ζωή, η οποία γι αυτόν ακριβώς τον λόγο φαίνεται κι αυτή να έχει μικρύνει, ενώ όμως χωράει τόσα πολλά.<br />Το Σύμπαν όμως δεν "εξελίσσεται" προς τέτοιες κατευθύνσεις ούτε με τέτοιες ταχύτητες. Όλα συντελούνται τόσο αργά σ' αυτό που με τόση συνέπεια μας περιβάλλει και τόσο απερίγραπτη ομορφιά μας προσφέρει που γι' αυτό εντυπωσιάζει.<br />Ένας Μηχανισμός τόσο καλορυθμισμένος και γι' αυτό τόσο επιβλητικός που ξέρει να χαρίζει αλλά και παραδειγματικά - όχι εκδικητικά - να τιμωρεί οτιδήποτε έστω και στο ελάχιστο παρακωλύει την αέναη και γοητευτική λειτουργία του.<br />Ένας Μηχανισμός τόσο ασύλληπτα τέλειος για το μικρό ανθρώπινο μυαλό αλλά και γι'αυτό τόσο ευαίσθητος σε παρεμβάσεις-παραβάσεις όντων που φαντάζονται ότι θα φτάσουν τον Ήλιο χωρίς να κάψουν τα αδύναμα φτερά τους.<br />Κάθε βίαιη επιτάχυνση της λειτουργίας του επιφέρει ανωμαλίες που μόνο με πολλαπλάσιας βιαιότητας επαναφορά στα φυσιολογικά εξισορροπείται. Κι αυτό ο μικρότατος άνθρωπος με την απειροελάχιστη ηλικία του, σε σχέση με αυτή της κοιτίδας του, τώρα αρχίζει μόλις να το διακρίνει. Το Ανθρώπινο Είδος δεν είχε καταλάβει ότι η Υπομονή, η Αναμμονή και η Εγκράτεια αμείβονται. Κι αυτό ο Ταξιδιώτης του Χώρου και του Χρόνου το γνωρίζει και δεν το παραβιάζει, το τηρεί και γι' αυτό έχει συμμάχους τις Διαστάσεις του. Βρίσκει ισορροπία στη συνεχή Κίνηση γιατί άλλωστε η Στασιμότητα δεν χαρακτηρίζει το Περιβάλλον του. Η Αργή Κίνηση έχει τη Δύναμη. Ο Ταξιδιώτης ξέρει να περιμένει, να του αποκαλύπτονται, όχι να ανακαλύπτει με την ξιππασιά του - αρκεί να μην στέκεται.<br />Πρόσωπα, Γεγονότα, Ομορφιά. Και η Ευδαιμονία που του παρέχεται συντηρεί την κίνησή του.<br />Την πορεία του προς το Υπέρτατο, την Αλήθεια που τον περιμένει, το Τέλος που θα του ανοίξει σαν άλλη Διάσταση την Αρχή του Απείρου όπου εκεί μάλλον η Σκέψη και η Πράξη της αξεχώριστες διαδικασίες είναι...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-2818564694380848529?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2980524443557408247.post-57169113092776227952008-07-28T12:52:00.001+03:002012-01-15T23:01:58.350+02:00<a href="http://bp2.blogger.com/_AlhmEGU1r-M/SJL3SOmmu_I/AAAAAAAAAA4/f9wQkAiaKLg/s1600-h/1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229514009860291570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AlhmEGU1r-M/SJL3SOmmu_I/AAAAAAAAAA4/f9wQkAiaKLg/s200/1.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><div><div><div align="justify"><em>Ξύπνησα από ένα παράξενο όνειρο. Από τα νερά μιας λίμνης αναδύθηκε η φιγούρα ενός γέρου με άσπρα μακριά μαλλιά και γενειάδα. Φορούσε έναν μακρύ πράσινο χιτώνα με κορδέλα που έπιανε από τις ακρες των μανικιών, ανέβαινε στο κολάρο του λαιμού κι από κει κατηφόριζε μέχρι το κάτω μέρος του ρούχου που σερνόταν ως τα πόδια. Κορμοστασιά περήφανη και συνάμα γερμένη, σα να είχε ξεφορτώσει μόλις από τους ώμους του το βάρος του Ουρανού που επί αιώνες βάσταζε σαν άλλος Άτλαντας....</em></div><br /><br /><p align="justify">Είχα διαπιστώσει πολλές φορές, ότι το κοιμισμένο υποσυνείδητο κάνει παιχνίδια που στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία ελπίδα επιβίωσης. Αλλά τι λέω; Αυτά είναι λόγια ανθρώπων που απορρίπτουν την ύπαρξη των "υπεραισθητικών" (πέραν των συμβατικών αισθήσεων δηλαδή) λειτουργιών του ανθρώπου κι έτσι, μέσα στο σύγχρονο στήσιμο της κοινωνίας μας, αυτές έχουν εξαφανιστεί, σα να μην υπήρξαν ποτέ.<br />Το Ένστικτο όμως, μίλησε - για άλλη μια φορά. Και το Ον πρέπει να το ακολουθήσει - για άλλη μια φορά. Γιατί σίγουρα κάτι καλό θα συμβεί - για άλλη μια φορά, όπως άλλωστε <strong><em>κάθε φορά που ακολουθεί κανείς το ένστικτο</em></strong>. Αγνοούνται τα αποθέματα τέτοιων δυνάμεων στην ανθρώπινη φύση, παρ' όλο που τόσο συχνά χρησιμοποιούνται. Γιατί δηλαδή οι ανθρώπινες αντιδράσεις, ακόμη και στα 220 χαω, σώζουν από το απευκταίο; Κανένα θηλαστικό πάνω στη Γη δεν "σχεδιάστηκε" να ταξιδεύει με τέτοιες ταχύτητες. Κι όμως...<br />Τίποτα προγραμματισμένο, όπως κάθε μου ταξίδι μέχρι τώρα. Ενθουσιώδεις σκέψεις της στιγμής, των οποίων η πραγματοποίηση δεν εξαρτάται από καιρό ή άλλου είδους συνθήκες, παρά μόνο από τη διάθεση. Κι επειδή αυτή πάντοτε υπάρχει, καμιά ευκαιρία δεν πάει χαμένη. Λίγα πράγματα στο σακκίδιο - μόνιμο συνοδό των τελευταίων ετών παρά τις αλλαγές μοτοσυκλέτας - στοιχειώδεις μηχανικοί έλεγχοι και τα χιλιόμετρα περίμεναν ανυπόμονα έξω από την Κηφισιά αυτή τη φορά.</p><br /><p align="justify"><u>"Εκτός των τειχών..."</u></p><br /><p align="justify">Πώς μού 'ρθε πάλι αυτό;<br />Ο χρόνος: Μια ημέρα πριν την 54η επέτειο ενός ιστορικού ΟΧΙ. Ο τόπος: Η μικρή και η μεγάλη Πρέσπα. Ξεκίνησα μεσημέρι. Πρώτη διανυκτέρευση, Κοζάνη. Μια πόλη που φιλοξένησε για δύο χρόνια εφηβικά όνειρα κι έρωτες, που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Να όμως που ξαναξυπνούν στα βάθη της ψυχής και μια τεράστια συγκίνηση με πλημμυρίζει καθώς διασχίζω τη γέφυρα πάνω από την τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα. Ο όγκος των νερών από κάτω μου δεν αποτελεί παρά ένα μικρό μόνο μέρος της.<br />Έτσι την επόμενη μέρα δεν απέμενα παρά μόνο 130 χιλιόμετρα ως τον προορισμό. Άφησα πίσω τις αναμνήσεις αγαπημένων προσώπων που δεν κατάφερα να ξαναδώ, κρεμασμένες στους τεράστιους πυλώνες μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, σαν άλλους ανεμοτσακισμένους χαρταετούς μιας Καθαρής Δευτέρας. Οδεύουμε πλέον προς Φλώρινα. Το απροστάτευτο πρόσωπο να απολαμβάνει χωρίς κανένα άλλο "φραγμό" την υπέροχη μέρα και τις εναλλαγές του τοπίου. Το περιβάλλον είναι ανοιξιάτικο και μόνον ο παγωμένος αέρας θυμίζει την πραγματική εποχή της εξόρμησης.<br />Όσο ανεβαίνουμε προς τα βόρεια, το χρώμα του πράσινου δίνει σιγά σιγά τη θέση του στις αποχρώσεις του κίτρινου και του καφέ, προσπαθώντας απεγνωσμένα να κρατηθεί μέσα τους. Τώρα οι στάσεις για φωτογράφηση έχουν γίνει συχνές. Η εκπληκτικά διάφανη ατμόσφαιρα και οι θεαματικοί σχηματισμοί των σύννεφων στον ουρανό συμβάλλουν φαίνεται τόσο πολύ στην ευφορία του Ανθρώπου, που έχει την εντύπωση ότι και η ίδια η Μοτοσυκλέτα χαίερεται τη διαδρομή. Οι πολλές κι εναλλασσόμενες στροφές πάνω στο Βέρνο φαίνονται τόσο άνετες μ' Αυτήν που θα 'λεγες ότι μόνο για τέτοιες συνθήκες δρόμου φτιάχηκε.<br />Μετά το Πισσοδέρι και το Ανταρτικό, μια αριστερή επιφύλασσε τη δικαίωση για κάθε ένα χιλιόμετρο που είχαν μοιραστεί το τελευταίο 24ωρο οι συνταξιδιώτες - ο διοπτροφόρος Άνθρωπος και η μονόφθαλμη Μοτοσυκλέτα. Η λίμνη της Μικρής Πρέσπας με το νησάκι του Αγ. Αχίλλειου πρόβαλλε σαν πίνακας με χωματικές συνθέσεις της περιόδου του Ντα Βίντσι, του Τισιανού και του Ντύρερ. Όσα είχαν ακούσει για τα τοπία αυτά αποδείχτηκαν "λίγα" σε σχέση με τα όσα αντίκρισε το πεντάφθαλμο δίδυμο.<br />Τα βουνά που φαίνονταν στο βάθος ήταν ελληνικά. Το τελευταίο προπύργιο της Ελλάδας μας στα βορειοδυτικά...</p><br /><p align="justify"><u>Πιο πολύ "Εκτός..."</u></p><br /><p align="justify">Τα 48 τετραγωνικά χιλιόμετρα της Μικρής Πρέσπας έγιναν για λίγες στιγμές ολόκληρο το Δεσποτάτο της Ηπείρου, μαχών πεδίο μακρινών και μυθικών για μένα τοποθεσιών σαν το Δυρράχιο, την Αχρίδα, την Αυλώνα, το Κλειδί, τα Σέρβια. Η εποχή του Βασίλειου του Βουλγαροκτόνου και οι αγώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που πάντα με μάγευαν, έτσι όπως τα γνώρισα από την Πηνελόπη Δέλτα.<br />Δεν ξέρω αν μέρες ολόκληρες ακίνητος, θα ήταν αρκετές για να ονειροπολώ στη θέση αυτή. Πάντως οι στιγμές σίγουρα δεν ήταν. Και δεν θα έφταναν ούτε οι λίγες ώρες της μέρας εκείνης. Μ' αυτή την πικρία - πως δεν θα προλάβαινα να δω το πέρασμα της πρώτης Σταυροφορίας, αυτής που ξεκίνησε το 1096 από το "Βάριον και το Βρινδήσιον" της γειτονικής μας Ιταλίας, ή αυτής των Βενετών Σταυροφόρων αργότερα (το 1204), που κούρσεψαν για πρώτη φορά την Βασιλεύουσα - συνέχισα την οδήγηση παράλληλα με τις όχθες της λίμνης. Κίνηση στον μοναδικό δρόμο της περιοχής δεν υπήρχε - κι ευτυχώς διότι τα μάτια μου δεν θα τα είχα πάνω του, έτσι κι αλλιώς. Ίσως τότε να χρειαζόταν να επιστρατεύσω εκείνα τα αποθέματα των υπεραισθητικών λειτουργιών που ανέφερα στην αρχή.<br />Καθώς άφηνα πίσω μου τη Μικρολίμνη για να συναντήσω την μεγάλη αδελφή της οικογένειας των Πρεσπών, ένιωσα την υπογλυκαιμία μέσα μου να εντείνεται. Είχα μεταφερθεί πια - σαν από κάποια χρονομηχανή - στην εποχή της κρίσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα άξια μέλη των δυναστειών των Αγγέλων και των Κομνηνών περνούσαν από μπροστά μου θυμίζοντάς μου ότι οι ενέργειές τους δεν αρκούσαν για να επανορθώσουν τις ζημιές που προκαλούσαν ανάξια άτομα και αυτοκράτορες της εποχής εκεινης. Περιοδικοί συνασπισμοί Νορμανδών και Βενετών, Σταυροφορίες και φιλοτουργική πολιτική ων γερμανικών φύλων του βορρά κατέληγαν σε απόσπαση εδαφών ή χρημάτων από τα ταμεία της Βασιλεύουσας για τη διατήρησή τους με κάθε μέσο ώς την τελική πτώση. "Εκτός των Τειχών..."<br />Τελευταίες φιγούρες αυτής της "παρέλασης" ο Φίλιππος του Τάραντα και ο βασιλιάς των Βουλγάρων Σαμουήλ. Η εικόνα του τελευταίου ήταν εκείνη που είχε σχηματιστεί στο όνειρο. Δεν πρόλαβα όμως να αναρωτηθώ αν βρισκόμουν σ' εκείνη τη χρονική στιγμή του ονείρου, γιατί η θέα του παρόντος με ξανάφερε στην πραγματικότητα. Είχα φτάσει στο χωριό Ψαράδες. Ένα μικρό καταπράσινο λιβαδάκι, που φιλοξενούσε αρκετές ελεύθερες αγελάδες, αποτελούσε την όχθη σε κείνο το τμήμα της Μεγάλης Πρέσπας. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η συνύπαρξή της με την υπόλοιπη εικόνα της λίμνης μου φάνηκε σε πρώτη εκτίμηση αταίριαστη. Το έδαφος ήταν βαλτώδες λόγω της γειτνίασης με το νερό. Πολλά - ετοιμόρροπα πια - σπίτια χτισμένα - ποιος ξέρει πότε - από πέτρα και ξύλινα δοκάρια, συμπλήρωναν αυτή την ακόμη παράξενη εικόνα που δέσποζε ενός τοπίου με εμφανή την "πολιτισμική" παρέμβαση των καιρών μας: ένα τσιμεντοκαλυμμένο τμήμα της "παραλίας" φορτωμένο με ταβερνάκια και αυτοκίνητα με εκδρομείς. Τα σκουπίδια και τα πλαστικά απομεινάρια στο λιβάδι, απαραίτητοι συνοδοί της φάλτσας <em>α-συμφωνίας ανάμεσα στην παράδοση και τον "πολιτισμό" σε παρθένο τοπίο</em>. Η θέα μιας μοναχικής ακόμη Tengai με ταξιδιώτες ένα ζευγάρι με καθησύχασε μόνο.<br />Εγκατέλειψα λιγάκι πικραμένος το χωριό με προορισμό το Βροντερό, για να αντικρύσω λίγο αργότερα το μεγαλείο μιας Φύσης ανεξάντλητης σε εκπλήξεις για το αστικό μάτι. Η θέα της αντανάκλασης του τοπίου και του ουρανού πάνω στα ακίνητα νερά της λίμνης χόρταιναν για μια ολόκληρη ζωή. Οποία ψευδαίσθηση όμως η προεξόφληση τέτοιων λογαριασμών , αφού όλοι ξέρουμε ότι τα αφηνιασμένα άλογα των μηχανών μας δεν θα πουν ποτέ ΟΧΙ, όταν η ακόρεστη διάθεσή μας για την αποκάλυψη της μακρινής και ανέγγιχτης ακόμη από τους πολλούς παρθενικότητας, τα ζέψει στα ηνία ενός τιμονιού. Τότε που θα έχουν την ευκαιρία για ατελείωτα χιλιόμετρα και μερικές χιλιάδες κυβικά καθαρού αέρα θα φρεσκάρουν τα ταλαιπωρημένα από την πόλη πνευμόνια τους.<br /><a href="http://bp0.blogger.com/_AlhmEGU1r-M/SJL3SR5_rUI/AAAAAAAAABA/x-nPy6tLdos/s1600-h/2_Gamma037.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229514010746924354" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AlhmEGU1r-M/SJL3SR5_rUI/AAAAAAAAABA/x-nPy6tLdos/s200/2_Gamma037.jpg" border="0" /></a>Τα δικά μου πάντως μου το ψιθύρισαν ξεκάθαρα, όταν πολύ αργότερα καθόμασταν και απολαμβάναμε ακόμη, μη ξέροντας πότε να φύγουμε. Το σινιάλο για τη φυγή το έδωσε μια φυσική πηγή. Ο Ήλιος σαν εξαφανίστηκε πίσω από τα βουνά. Και τότε ήταν που ένιωσα την Υγρασία της Χαμένης Ηλιαχτίδας, για όλο τον χρόνο... 365 ημέρες. Τότε το άκουσα... Και από τα πενήντα δύο μαζί...</p><br /><p align="right"><em>(δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό ΜΟΤΟ, τ. 3, 1995)</em></p></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2980524443557408247-5716911309277622795?l=duketravellington.blogspot.com' alt='' /></div>DukeTravellingtonhttp://www.blogger.com/profile/12967809527756698639noreply@blogger.com1