Voices in the Desert

Paths of the Abstract Mind (2)

...pencil on paper

the whole

Paths of the Abstract Mind (1)

...pencil on paper

the whole

sin* мир **

Κοτσιδοραβδούλης: Ο πρώτος καιρός - The Early Years

Περνούσε ο καιρός και το "ομορφοτερατάκι" ή "τερατομορφάκι", όπως το έλεγαν οι γυναίκες, μεγάλωνε περίεργα, όπως επίσης και μία κοτσιδούλα που αναπτυσσόταν με τον καιρό στα πολύ πυκνά μαύρα μαλλάκια του. Σχεδόν δεν έτρωγε τίποτα, γάλα δεν φαινόταν να χρειάζεται, ωστόσο μεγάλωνε. Όχι τόσο σε διαστάσεις όσο σε μορφή. Μικροκαμωμένο παρέμενε γιατί - μην ξεχνάμε - ήταν πετούμενο. Πετούσε συνέχεια αλλά όχι πολύ ψηλά. Το έχαναν μέσα στα δέντρα, κάποιες φορές το έβρισκαν τυχαία στο υπόγειο να σκαλίζει κάτι ηλεκτρολογικά - λάμπες, ασφάλειες, μπαταρίες, καλώδια - αφημένα από καιρό εκεί ως ανταλλακτικά. Το λιγοστό νερό που έπινε το ρουφούσε με τη γλωσσίτσα του από μια μικρή στέρνα που είχε η βρύση της αυλής... Αναρωτιόντουσαν οι γυναίκες "πώς μεγάλωνε τούτο δω" ώσπου μια μέρα κάποιας το μάτι πήρε κάτι σαν μαύρη ουρίτσα να κρέμεται από τα χαμηλά κλαδιά ενός δέντρου. Προσπάθησε να καταλάβει τι ήταν αυτό και ακολουθώντας - με λίγη δυσκολία είναι αλήθεια μέσα απ' τη φυλλωσιά του δέντρου - το αρκετό μήκος αυτής της περίεργης "ουρίτσας", έφτασε στο σωματάκι του πλάσματός τους που είχε στρογγυλοκαθήσει και μασουλούσε έντομα, φυλλαράκια και κάτι μικρά σαν καρπούς. Η "ουρίτσα" ήταν η παχιά κοτσιδούλα του που μεγάλωνε κι αυτή σιγά σιγά κατά μήκος της πλάτης του. Η γυναίκα έκανε νόημα σιωπηλά σε δυο τρεις άλλες που ήταν κοντα, να έρθουν να δουν κι αυτές, δείχνοντας ψηλά προς την κατεύθυνση της στραμμένης πλάτης πάνω στο κλαδί. Διηγήθηκαν και στις υπόλοιπες αργότερα μέσα στην ημέρα και από μόνο του τους δημιουργήθηκε το όνομα που θα έδιναν στο πλασματάκι τους : Κοτσιδούλης! Σιγά σιγά το συνήθιζαν οι γυναίκες και τίποτα δεν τους έκανε έκπληξη, ωστόσο δεν μπορούσαν να συνδέσουν τη φυσική του εμφάνιση ως "πετούμενο" με το ότι δεν κελαηδούσε αλλά είχε ένα κελαρυστό γέλιο που του έβγαινε ρυθμικά σαν τα χτυπήματα ενός τρυποκάρυδου σε δέντρο, μόνο που ο ήχος ήταν αυτό το κοφτό "γελάκι". Επίσης, αυτό που κυριαρχούσε μέσα στην καθημερινή του "λαλιά" ήταν το μελωδικό μουρμούρισμα αφηρημένων μελωδιών που σχεδόν τίποτα δεν θύμιζαν από κάποιες συνηθισμένες ή έστω από κάποιες που μπορεί λιγότεροι να ήξεραν.

Σιγοτραγουδούσε σχεδόν όλη την ημέρα - αφηρημένα αλλά πολύ μελωδικά. Ώσπου μια μέρα, καιρό αργότερα, μία από τις γυναίκες του οικήματος ακολούθησε τον απόηχο αυτού του μελωδικού τραγουδιστικού μουρμουρίσματος και οδηγήθηκε σ' εκείνο το υπόγειο. Ακροπατώντας πέρασε το κεφάλι της στην μισόκλειστη πόρτα και είδε τον Κοτσιδούλη τους να σκαλίζει τα ηλεκτρολογικά ανταλλακτικά τους κατά την προσφιλή του συνήθεια. Από περιέργεια έμεινε εκεί να κρυφοκοιτάει προσπαθώντας ακόμη και την ανάσα της να περιορίσει για να μην γίνει αντιληπτή. Παρακολουθούσε την μικρή γνωστή πλατίτσα με την κοτσιδούλα που την διέτρεχε αλλά δεν μπορούσε να δει με τι ασχολείτο ο αγαπημένος τους "Κοτσιδούλης" ώσπου κάποια στιγμή τα φτεράκια του αρχισαν να πεταρίζουν έντονα. Ό,τι κι αν είχε μπροστά του ο Κοτσιδούλης - που εκείνη δεν μπορούσε να δει - φεγγοβολούσε με αυξανόμενη ένταση. Τα μάτια της ορθάνοιξαν από έκπληξη και πολύ θα ήθελε να δει τι ήταν αυτό αλλά δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα εκείνη διότι το πετάρισμα του Κοτσιδούλη τον σήκωσε σιγά σιγά απ' το πάτωμα. Το παράξενο "ανθρωποεντομάκι" τους στριφογύρισε για λίγο στο δωμάτιο κρατώντας στο χεράκι του μια λάμπα που φεγγοβολούσε - χωρίς να είναι με κάποιο καλώδιο συνδεδεμένη στον τοίχο! Τράβηξε το κεφάλι της απ' το άνοιγμα της πόρτας για να μην την αντιληφθεί ο Κοτσιδούλης και ξεροκατάπιε προσπαθώντας να καταλάβει τι είδε! Ξαναπέρασε το κεφάλι της στο άνοιγμα της πόρτας και τον είδε να πεταρίζει ολόγυρα στο δωμάτιο και να τραγουδάει με στόμφο ως συνήθως συνεχίζοντας να κρατάει τη λάμπα που φεγγοβολούσε. Παρατήρησε ότι όταν χαμήλωνε την ένταση του πεταρίσματός του, χαμήλωνε και το φως της λάμπας! "Τ' είν' τούτο;" έπιασε τον εαυτό της ν' αναρωτιέται και πρόσεξε καλύτερα ότι δεν κρατούσε την λάμπα κατευθείαν με το χεράκι του αλλά την είχε πάνω σε κάτι που έμοιαζε με ραβδάκι! "Άλλο και τούτο!" είπε πάλι από μέσα της και πολύ θα ήθελε να δει σε καθρέφτη πόσο έχουν ανοίξει τα μάτια της. Άφησε τον "γεννητριούλη" - αυθόρμητα της ήρθε κι άλλο όνομα για το πλασματάκι τους - να ασχολείται με τα του υπογείου και ακροπατώντας ανέβηκε τη σκάλα προς τα πάνω.

Έτρεξε και βρήκε και τις υπόλοιπες γυναίκες του οικήματος και τους μίλησε για τη νέα ιδιότητα του Κοτσιδούλη τους. Όλες βρήκαν πολύ ευρηματικό το νέο ονοματάκι που σκαρφίστηκε η συντρόφισσά τους ύστερ' απ' αυτό που είδε αλλά μάλλον καμιάς το μυαλό δεν συμφώνησε να φωνάζουν τον Κοτσιδούλη τους "Γεννητριούλη". Κάποιες σκέφτηκαν πως ένα τέτοιο όνομα θα τους θύμιζε την αναπάντεχη γέννησή του καθώς και τη νέα γυναίκα που φιλοξένησαν για λίγο καιρό εδώ. Εξάλλου αυτές οι ίδιες δεν ήταν οι "γεννήτριές" του; Αυτές δηλαδή που ξεγέννησαν τη μάνα του; Δεν ήθελαν να θυμούνται πόσο είχαν σκιαχτεί από το περίεργο γέννημα αυτής της γυναίκας. Παρ' όλο που καιρό τώρα απολάμβαναν την παρουσία του Κοτσιδούλη τους και τον αγαπούσαν ολοένα και περισσότερο, προτιμούσαν να αφήσουν το γεγονός της γέννησής του σαν μακρινή, σχεδόν ανύπαρκτη, ανάμνηση χαμένη στον Χρόνο. Όπως ακριβώς και την "απόκοσμη" μητέρα του - σα να μην υπήρξε κι αυτή ποτέ...

Το υποκοριστικό "Γεννητριούλης" το απέρριψαν μεν ως όνομα, τις παρακίνησε όμως δε να σκαρφιστούν κάποια "χρησιμότητα" γι' αυτή την ιδιότητα του Κοτσιδούλη τους: Καθώς το οίκημά τους βρισκόταν αρκετά μακριά από τον κατοικημένο τόπο, πέρα από το ποτάμι, πρακτικά δεν είχαν ρεύμα. Κάποτε τους είχαν φέρει μέχρι εκεί μια ηλεκτρική γραμμή - κυρίως για να μπορούν να κάνουν και τις "θεραπευτικές συνεδρίες ρεύματος" υπό την εποπτεία και του γιατρού. Αφότου ύστερ' από καιρό έφυγε και ο γιατρός - θύμα κι αυτός πάλι ανυπόστατων "αφηγημάτων" για περίεργες "σχέσεις" του εν μέσω ψυχολογικής φροντίδας που παρείχε σε κάποιες γυναίκες - η μονάδα αυτή έπεσε σε αχρηστία και μαζί μ' αυτή και η παροχή ρεύματος στο οίκημα. Μετά από αρκετό καιρό κατάστασης μία-δούλευε-μία-δεν-δούλευε, το οίκημα πρακτικά δεν είχε ρεύμα και οι γυναίκες το δέχτηκαν πολύ ομαλά, σχεδόν σαν να μην το παρατηρούσαν διότι σχεδόν δεν το χρειάζονταν. Ύστερα από την κουραστική δουλειά μιας ολόκληρης ημέρας ποια είχε κουράγιο να ξεφυλλίσει κάποιο βιβλίο, να ασχοληθεί με κανένα πλέξιμο ή κέντημα;

Αλλά ακριβώς τώρα, αυτή η ιδιότητα του "Κοτσιδούλη" τους, τους ξύπνησε τη διάθεση αυτή την ξεχασμένη "πολυτέλεια" να την κάνουν "ανάγκη". Εν μέσω χαχανητών αγάπης και συντροφικότητας συμφώνησαν να προτείνουν στον Κοτσιδούλη τους να συντηρεί για κανένα δίωρο κάποια βράδια με το πετάρισμά του το φως ενός παρατημένου φωτιστικού που υπήρχε στο κεντρικό δωμάτιο του οικήματος με το τζάκι. Θα ετοίμαζαν και κάποιο πρόχειρο φαγητό για κείνον, να τσιμπολογήσουν κι αυτές και - με τη βοήθεια και κάποιων κεριών - θα κάθονταν να διαβάσουν κανένα απ' τα σκονισμένα και ξεχασμένα στη βιβλιοθήκη λιγοστά βιβλία υπό το φως και τη συντροφιά του "πετούμενου φωτιστικού" τους!

συνεχίζεται...

(image is : Relativity Lattice, 1953, M.C. Escher)

Κοτσιδοραβδούλης : Η Γένεση - Genesis

Πετάριζε με τα διάφανα φτεράκια του ολόγυρα σε μία συγκεκριμένη λάμπα του δρόμου που δεν είχε πολύ δυνατό φως και ώρες ώρες τρεμόπαιζε αδύναμα και τσιτσίριζε σαν έτοιμη να σβήσει αλλά που ποτέ δεν έσβηνε... Έμενε σχεδόν πάντα μ' ένα υποτονικό φως και φαίνεται πως γι' αυτό ευθυνόταν πάλι η ηλεκτρική σύνδεση. Εξάλλου γι' αυτό η ηλεκτρική εταιρεία αντικατέστησε πλήρως τον στύλο στη γειτονιά. Ο προηγούμενος είχε χτυπηθεί από κεραυνό. Έτσι, όση "επαφή" δεν έκανε η λάμπα με τον ηλεκτρικό "ομφάλιο λώρο" της - τον μεταλλικό σωλήνα με τα καλώδια που την ένωνε με τον στύλο - άλλη τόση επιχειρούσε να κάνει το περίεργο και πειραχτήριο ξωτικάκι μας με τη νέα "λάμπα". Είχε μια διάθεση και τάση - ουχί ηλεκτρική, αλλά - προσέγγισης προς αυτά τα ανθρώπινα κατασκευάσματα - από μικρούλικο. Ίσως γιατί και η αρχή της ζωής του σηματοδοτήθηκε από μία τέτοια τυχαία, ατυχηματική "εκκένωση" μερικών δεκάδων βολτ.

Τα ψιθυρίσματα του τόπου μεταξύ των κουτσομπόληδων λένε πως δεν γεννήθηκε σε σπιτάκι κανονικό αλλά σ' ένα χώρο σωφρονιστικής "φροντίδας' που βρισκόταν λίγο πιο έξω από τον τόπο, πέρα από το γεφύρι του ποταμού, από μια μητέρα που ήταν έγκλειστη εκεί. Κανείς δεν ξέρει πώς βρέθηκε αυτή η κοπέλλα στον τόπο, κανείς δεν ήξερε κάτι για την καταγωγή της, απλά από κάποια στιγμή και πέρα οι κάτοικοι είχαν αρχίσει να βλέπουν μέσα στην καθημερινότητά τους ένα περίεργο, λίγο "μεγαλωμένο" κορίτσι. Το κορίτσι αυτό, αφότου έγινε γυναίκα, τριγυρνούσε στον τόπο σχεδόν πάντα βουβή αλλά όποιος της έπιανε την κουβέντα εκείνη πάντα ευφάνταστα έλεγε ότι είναι έγκυος σε "κάτι που πετάριζε μέσα της". Ο κάθε "συνομιλητής" της βέβαια πρώτα κεραυνοβολείτο από τη διαπίστωσή του πως η "βουβή" μιλούσε και μετά από τα "αλλόκοτα" που ξεστόμιζε. Έλεγε ακόμη πως αυτό συνέβη όταν "μεγάλωσε" και άρχισε να τριγυρνάει ανάμεσα σε τούτη τη μικρή κοινωνία και συμπλήρωνε - με νόημα - πως πολλά αγόρια την είχαν "πειράξει". Η αλήθεια είναι βέβαια πως ήταν πολύ ομορφούλα με κατάμαυρα μαλλιά και σταχτιά γαλαζοπράσινα μάτια κι ένα πολύ καλοβαλμένο κορμάκι. Εμφανώς λοιπόν δεν είχε κοιλίτσα εγκύου οπότε κανείς δεν την έπαιρνε στα σοβαρά μ' όσα κι αν έλεγε εκείνη. Βέβαια σε μια τέτοια μικρή και συντηρητική κοινωνία τα σούσουρα αυτά εντείνονταν με τον καιρό καθώς και τα λοξοκοιτάγματα μεταξύ τους κι έτσι οι υπολήψεις πολλών είχαν αρχίσει να ενοχλούνται καθώς σιγά σιγά - και ανυπόστατα εν τέλει - εδραιωνόταν η "είδηση" πως - αν όχι όλα - τα περισσότερα αρσενικά είχαν βάλει το πουλ... εεε το "χεράκι" τους. Η αδιαφορία για την φαινομενικά άκακη "έγκυο" έδινε σιγά σιγά τη θέση της στην ενόχληση και την αποστροφή όταν τύχαινε να τη συναντούν στις δυο πλατείες που είχε ο τόπος και στα τέσσερα κεντρικά δρομάκια του.

Πέρασε πολύς καιρός με αυτή την συγκρατημένη και ανεκτική, αμοιβαία "ένοχη" αλλά και γι' αυτό από κοινού συγκαταβατική στάση όλων, όταν μια μέρα το κορίτσι εθεάθη σχεδόν γυμνό στη Μεγάλη Πλατεία με τον Χώρο Λατρείας. Έβγαζε κάτι περίεργες, απόκοσμες φωνές που λίγο έμοιαζαν με ήχους ανθρώπινους και κινιόταν έντονα σαν σε είδος χορού αρχέγονου σα να υπάκουγε σε κάποια έντονη ρυθμική υποβολή. Τα κατάμαυρα πλούσια μαλλιά της δημιουργούσαν εντυπωσιακές αέρινες ακαθόριστες εικόνες στον χώρο και σιγά σιγά όσοι ήταν γύρω κόνταιναν το βήμα τους για να κοιτάξουν την "εκστασιασμένη" από κοντά. Κάποιοι απέστρεφαν το βλέμα τους, κάποιοι έκρυβαν τα πρόσωπα των παιδιών που είχαν μαζί τους, κάποιοι συνεπαίρνονταν από αυτό που έβλεπαν, το έβλεπες, ήταν φανερό απ' το πόσο έντονα κοιτουσαν - σχεδόν κι αυτοί μαγεμένοι. Κάποια στιγμή το κορίτσι έπεσε ανάσκελα σαν σε στάση θυσίας, το λαχταριστό της κορμί καμπυλωμένο σαν τόξο στο έδαφος ακουμπισμένη στους αγκώνες της και με το κεφάλι ριγμένο πίσω, σαν κρεμασμένο από τον λαιμό τελείως κάτω. Κάποιοι παρατήρησαν πως τα μάτια της είχαν γυρίσει και τότε επενέβη ο γιατρός του τόπου. Ο ίδιος και τρεις τέσσερεις άλλοι τη σήκωσαν με πολλή προσπάθεια είναι η αλήθεια διότι - αν και φαινόταν εύθραυστη ύπαρξη - οι κινήσεις της αντίστασής της ήταν έντονες και δυνατές. Κατάφεραν να τη βάλουν στην άμαξα του γιατρού και να την πάνε σ' εκείνο τον χώρο σωφρονιστικής "φροντίδας" όπου την "έκλεισαν" για πάντα. Από τότε κανείς δεν την ξαναείδε μα μόνο για το "γέννημά" της μαθεύτηκε η ακόλουθη ιστορία :

Αρκετές φορές στη διάρκεια του εγκλεισμού της, της έκαναν "θεραπευτικές συνεδρίες" με ηλεκτρισμό. Μία από τις γυναίκες που την φρόντιζε διηγήθηκε ότι μία μέρα - κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας συνεδρίας - είδαν να κυλάει αίμα από το κάτω μέρος του σώματός της. Σήκωσαν το σεντόνι που την σκέπαζε και διαπίστωσαν ότι ήταν έτοιμη να γεννήσει "κάτι". Οι παρευρισκόμενες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με απορία αλλά και λίγο τρόμο. Αφού η "αλαφροϊσκιωτη" δεν ήταν - ή δεν φαινόταν - έγκυος! Τελικά η θεραπευτική συνεδρία μεταλλάχτηκε σε τοκετό ενός πολύ περίεργου πλάσματος. Όταν το τράβηξαν από μέσα της - κόβοντας έναν πολύ περίεργο ομφάλιο λώρο σαν καλυμμένο με πολύ μαλακές φολίδες - αυτό που προλαβαν να δουν ήταν ένα πλασματάκι πολύ όμορφο που ούτε εξ ολοκλήρου ανθρωπάκι ήταν, ούτε πετούμενο ! Ναι... πετούσε ! Αμέσως όταν το ελευθέρωσαν από το σώμα της αντίκρυσαν "κάτι" που έμοιαζε με τεράστια πανέμορφη νύμφη γιγαντιαίας πεταλούδας, σκουρόχρωμη με κυρίαρχο το πορφυρομώβ και με αρκετά δυνατά, διάφανα - σκούρα κι αυτά όμως - φτεράκια. Το πλασματάκι τους ξέφυγε σχεδόν αμέσως και πετάριζε σε όλο το δωμάτιο γελώντας δυνατά και χαριτωμένα σα να τις κορόιδευε. Οι γυναίκες είχαν μείνει ούτε έντρομες, ούτε εντυπωσιασμένες, ούτε χαρούμενες, όλ' αυτά μαζί και σίγουρα αποσβωλομένες με αυτό που μόλις "ξεγέννησαν". Πώς θα το έπιαναν αυτό το πετούμενο "ομορφοτερατάκι"; Πηδούσαν επιτόπια στον αέρα μήπως κάποιο ζευγάρι χέρια κατόρθωνε να το πιάσει αλλά ύστερα από αρκετή ώρα πάρα πολλές προσπάθειες απέβησαν άκαρπες. Τελικά μία απόχη ψαρέματος - καθώς το οίκημα βρισκόταν κοντά στον ποταμό που το χώριζε από τον τόπο - έκανε τη δουλειά! Χρειάστηκε να κρατάνε το "τερατομορφάκι" δυο τρεις γυναίκες μαζί δυνατά αλλά και απαλά μαζί για να το πλύνουν και να το καθαρίσουν από τα της "γέννας". Ίδια δυνατό με τη μητέρα του όταν χρειάστηκε να την ακινητοποιήσουν εκείνη την ημέρα στη Μεγάλη Πλατεία για να τη φέρουν εδώ... Όταν πια ύστερα από τόση ώρα κατάφεραν να "φασκιώσουν" το "νεογέννητο", γύρισαν να κοιτάξουν τη Μάνα. Απασχολημένες καθώς ήταν με το εναέριο "ψάρεμα" του "πετούμενου" δεν πρόσεξαν καν πως η Μάνα του δεν ζούσε πια, είχε αφήσει την τελευταία της πνοή καθώς το γένημμά της τις ταλαιπωρούσε...

συνεχίζεται...

Χαϊκού χαμένο στην καθημερινότητα, κρυμμένο σε μικρές λέξεις

Βιώνουμε
	Ζωές παράλληλες
	Σε συνθήκες ακατάλληλες
	Με ψυχολογίες επάλληλες
	Και εκβάσεις υπάλληλες
Κρατάμε
	(υπο)σχέσεις άνοιας
Ξοδεύουμε
	ανάσες άπνοιας
Εκτελούμε
	κινήσεις παράνοιας
Προφέρουμε
	Λόγια δήθενδιάνοιας
	Παρηγοριές μετάνοιας
	Με γνώμες άγνοιας
	Συμπεράσματα υπόνοιας
Φροντίδες πρόνοιας
Αποστροφές διχόνοιας
Ματιές καταφρόνιας
Σκέψης υποχθόνιας
	Παρτίδες στημένες
	Πατρίδες πατημένες
	Πωλητικές ξε-πουλημένες \| \| ο ι
	Υπάρξεις στυμμένες
Μίσος
	Χρώμα
Ίσως
	Φύλο
Τοίχος
	Θρησκεία
Χτύπος
	Πολιτεία
	Αδιαλλαξία
	Αδικία
	Υποψία
	Ανομία
	Αναρχία
	Απραξία

... Το Τέλος ξαναγράφεται	από την Αρχή ...

Μεσσηνία 2014

From the album Μεσσηνία 2014

Κίμωλος 2014

From the album Κίμωλος 2014

... κι αυτός ο Βολεμένος ...

... ποιος "βολεμένος" (θα τον ονομάζουμε "Β" στο εξής) μέσα σε μια πολυετή και "πολυκαιρισμένη" καθημερινότητα - όπως κι αν είναι αυτή στημένη, με ψευδαισθήσεις, με μαύρες αλήθειες, με λευκά ψέμματα - εννοεί πως πραγματικά νοιάζεται γι' αυτόν που στιγμιαία τον ξυπνάει απ' αυτό τον λήθαργο και του ξυπνάει έναν τυχοδιωκτισμό που το μόνο σίγουρο είναι ότι θα κρατήσει λίγο... γιατί όλους μας ελκύει το "διαφορετικό" από μας αλλά από αυτό το σημείο μέχρι του να το "ακολουθήσουμε" απέχουμε πολύ... μόνο αν η "διαφορετικότητα" - της οποίας αναπόσπαστο στοιχείο είναι σίγουρα η μοναχικότητα και η μοναδικότητα - είναι γνώρισμα της ζωής μας... είναι τρόπος ζωής, είναι η ίδια μας η ζωή... η διαφορετικότητα θέλει και εμπεριέχει τον ηρωισμό του ν' αψηφάς την πεπατημένη, τα εδραιωμένα...

... ποιος τέτοιος "βολεμένος" λοιπόν θ' ασχοληθεί με τον "μοναχικό" (είναι ο γνωστός "Μ" στο εξής), τον ελεύθερο σκοπευτή της ζωής ο οποίος βέβαια τίποτε να χάσει δεν έχει γιατί τίποτε εδραιωμένο δεν υπάρχει στη ζωή του... έτσι την "οργάνωσε" για να είναι πάντα ελεύθερος, πάντα διαθέσιμος - κατάρα για κάποιους άλλους... οι εναλλαγές τον τρέφουν, η στασιμότητα τον απωθεί μέχρι αηδίας... βαρύτατο βέβαια το τίμημα που πληρώνει και που είναι όλες εκείνες οι "απολαβές" του "Β" ... από τη σταθερότητα κι επαναληψιμότητα ο "Β" αντλεί μονίμως αγάπη, αναγνώριση, παρηγοριά, μικρές καθημερινές χαρές, ακόμη και συγχώρεση... κάτι πληρώνει κι αυτός βέβαια στον κρουπιέρη της Ζωής, το ελάχιστο "ποντάρισμα" είναι υποχρεωτικό για κάθε παίκτη αυτού του τζογαδόρικου "τραπεζιού"... καταθέτει μάρκες ελευθερίας κινήσεων κι ελεύθερων επιλογών...

ο "Β" δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει "Μ" όταν εσύ τον χρειαστείς... θα το κάνει μόνο όταν του το επιτρέψουν οι υποχρεώσεις και η καθημερινότητά του... και θα τις αιτιαθεί κιόλας όταν δεν θα μπορεί να σε κοιτάξει εγκαίρως "μα δεν μπορούσα να μιλήσω, ήταν κι οι άλλοι μπροστά", "δεν μπορώ σήμερα, δεν τά 'χουμε πει; αύριο δεν συναντιόμαστε;"... το χειρότερο δε είναι ότι θα αυτοαποδειχθεί και αυτοαποκαλεστεί και ήρωας γιατί, ενώ "είχε τα δικά" του, σου αφιέρωσε και χρόνο αγαπήτέ μου "Μ" - εντάξει όποτε μπόρεσε και όσο "περίσσευμα" είχε... πώς να το κάνουμε; προτεραιότητα ΔΕΝ είσαι ! μην ζητάς περισσότερα από τα περισσεύματά του, δεν μπορεί να δώσει περισσότερα αν δεν είναι διατεθειμένος να παραμερίσει τα εδραιωμένα... τον "Β" τον μοιράζεσαι, πάρ' το χαμπάρι... δεν έχεις αποκλειστικότητα και ΜΗΝ την απαιτείς ! αν είσαι τυχερός και τον ξεμυαλίσεις αρκούντως (δεν ξέρω τι περιλαμβάνει αυτό), τότε ναι, μπορεί να ποντάρεις σε κάτι περισσότερο - έως το να τα παρατήσει όλα για πάρτη σου !!

ο "Β" θα σε χρησιμοποιήσει αγαπητέ μου "Μ" για να δραπετεύει από την βαρετή και καλορυθμισμένη καθημερινότητά του... μην του ζητήσεις και πολλά πολλά γιατί θα σε "σουτάρει" με την αιτιολογία ότι δεν τον καταλαβαίνεις, αυτόν που προσπαθεί να διατηρεί τις ισορροπίες, να μη δημιουργήσει δυσαρέσκειες αλλά να έχει κι εσένα ευχαριστημένο/η... άλλωστε ποιος ο λόγος ν' ασχοληθεί με τα "προβλήματα" και τις έννοιες ενός ακόμη ανθρώπου που επιχειρεί να μπει στη ζωή του τη στιγμή που ήδη έχει τα "δικά του"... γιατί το μόνο που θέλει ένας οποιοσδήποτε - πες τον "τελματωμένο" έστω, εσύ "Μ" μοναχικέ μου καβαλάρη - μέσα σε μια πολυετή καθημερινότητα άνθρωπος είναι να ξεσκάει, να ξεχνιέται από τις σκοτούρες της καθημερινότητάς του, όχι να φορτώνεται κι άλλες...

... μοναχικέ μου λύκε "Μ", εσύ θα είσαι ο Διασκεδαστής του... μην πιστέψεις ποτέ ότι θα γίνεις προτεραιότητά του...

ο Μοναχικός εκείνος ...

... αυτός είναι ελεύθερος, δεν έχει δεχτεί οποιουδήποτε είδους δέσμευση στη ζωή Του - εκτός αν προέρχεται από επιλογή Του...

είναι ο μοναχικός ελεύθερος σκοπευτής, ο ξένοιαστος καβαλλαρης, ο ασυμβίβαστος με τα της "κοινωνικής" ζωής...

μόνη Υπέρτατη Δύναμη στην ύπαρξή Του παραδέχεται τη Βούληση του Σύμπαντος, το Χάος των Πιθανοτήτων να συμβεί ή να μη συμβεί κάτι...

θέλει να είναι ο Παρατηρητής αυτών όπως ο Παρατηρητής που έθετε ο Αϊνστάιν, ο Χάιζενμπεργκ στις θεωρίες τους...

θέλει ν' αντικρύζει κατάματα τον Ήλιο καθώς βουτάει στον ορίζοντα και τίποτα να μην μπαίνει ανάμεσά τους, τίποτα να μη διακόπτει την πορεία προς τα μάτια Του των ιδιαίτερα εκτυφλωτικών ακτίνων του Ήλιου κατά τα τελευταία αυτά λεπτά της "ζωής" του μέσα στην Ημέρα... το πολύ πολύ μόνο ένας φωτογραφικός φακός να παρεμβάλλεται...

... κι Εκείνος ακουμπισμένος σε κάποιο πεζούλι να σκέφτεται και ν' αναμετράται με τις Διαστάσεις του Αχανούς και εν μέρει να οικτίρει τους "βολεμένους" που φτιάχνουν έναν Μικρόκοσμο - μια απειροελάχιστοι κουκίδα επιρροής τους - και σαν μικροί Δημιουργοί ξιππασμένα τον διευθύνουν και τον "ρυθμίζουν"...

... γιατί δεν μπορούν ν' αναμετρηθούν με το Αχανές που τους περιβάλλει - όπως Αυτός...

κι έτσι επαίρονται για την καλορυθμισμένη καθημερινότητα που έχουν δημιουργήσει, που δεν ξεφεύγει πόντο και χτύπο από τα μικρο-προκαθορισμένα...

και δημιουργούνται πλέγματα υποχρεώσεων, συμβάσεων, συμβιβασμών, στειρώσεις και αποστειρώσεις, μαύρες αλήθειες και λευκά ψέμματα, εκτο-πλάσματα και τέρατα, απόγονοί τους κι αυτά δέσμια του συνεκτικού διδιάστατου αυτού του Μικρόκοσμου του "βολεμένου", ο οποίος όλα τα βολεύει και τα τακτοποιεί αλλά του διαφεύγει κάτι σημαντικό...

... τους στερεί την ίδια τη ΖΩΗ ...

Οι παράλληλες ζωές ενός "Β" κι ενός "Μ"

...τον έπιασε πάλι να Της γράψει...

είχε υποσχεθεί στον εαυτό του (και κρυφά σ' Εκείνη) ότι τις μέρες που δεν θα Την έβλεπε θα κατάφερνε να μην κάνει κακές σκέψεις...

...αλλά μάταια μάτια μου...

σαν πρεζόνι έχει καταντήσει... όταν έρχεται η ώρα για τη "δόση" Του (την παρουσία Της στη ζωή Του) γίνεται δυνατός και σκέφτεται ότι εκείνες τις μέρες της απουσίας Της θα τις αντιμετωπίσει μια χαρά....

θα σκέφτεται Αυτήν και όσα κάνουν παρείτσα με αγάπη και γλυκύτητα...

γιατί τέτοια είναι η ζωή Τους το λιγοστό διάστημα μέσα σε κάθε βδομάδα που συν-βρίσκονται : έρωτας, υψηλά συναισθήματα, δημιουργική σκέψη και ζεστή αγάπη... αυτό το τελευταίο ειδικά... ζεστή, λαχταριστή, φουσκωτή σαν μόλις βγαλμένη από τον φούρνο της γειτονιάς - Αγάπη που η μαγιά που την διογκώνει είναι ο Έρωτας...

... διογκωτικές ύλες που λένε και τα φακελάκια - αλλά φυσικές...

αλλοίμονο όμως, τις Ημέρες της Ερημιάς... σαν τον μοναχικό Λύκο μέσα στην χιονισμένη Στέππα... με το αγριεμένο, διαπεραστικό, ψυχρό μάτι του παγερού γαλάζιου των πολικών χάσκυ...

το πρεζόνι που του λείπει η δόση του και ψάχνει με κάθε τρόπο να την αποκτήσει ξυπνάει άγρια μέσα Του...

Του γυρίζει το μάτι και θέλει όλα γύρω Του να τα σπάσει...

νιώθει οργή να ξεχειλίζει από μέσα Του γι' αυτή την άδικη κατά-δική Του καταδίκη...

γιατί οι μέρες του της απουσίας Tης τον κάνουν να βλέπει ακόμη και τον ελάχιστο καιρό μαζί Της όχι σαν το φωτεινό μεσοδιάστημα ανάμεσα στις μέρες της σκοτεινιάς αλλά σαν διάστημα "επίσκεπτηρίου" μέσα σ' αυτή την καταδίκη που ο ίδιος έστησε στον εαυτό του...

σαν επισκεπτήριο μέσα σε φυλακή βλέπει τις λίγες ώρες που θα περάσει μαζί Της...

κι Εκείνη - η Σοφή της Ζωής και η Δυνατή - Τον είχε προτρέψει να σκεφτεί πόσο χειρότερα θα ήταν αν αυτό το επισκεπτήριο ήταν σε τρελλάδικο...

σχεδιάζει τόσα πράγματα να κάνουν παρέα (πιθανώς κι Εκείνη) αλλά ο χρόνος ποτέ δεν φτάνει, πρέπει να επιλέξουν - ή αυτό ή εκείνο, όλα δεν χωρούν...

κι έτσι πάντα μένει μετέωρο το ανεκπλήρωτο να συνοδεύει την ύπαρξή του τις ημέρες της σκοτεινιάς και να Τον φορτώνει αυτοκαταστραφικότητα...

και το χειρότερο είναι ότι αυτά που δεν "πρόλαβαν" να γίνουν δεν επιστρέφουν ποτέ στη "λίστα" - παραγράφονται, σαν αδικήματα... με την ίδια μισητή πίκρα που ένα αδίκημα παραγράφεται και δεν πρέπει να επίστρέψει ποτέ στη Μνήμη...

... καταδικασμένα στη Λήθη τα ανεκπλήρωτά τους λοιπόν...

και Του ξυπνάει η παγωμάρα του απόλυτου κενού μέσα Του άδικη και αδικαιολόγητη απαξίωση για ό,τι κάνουν μαζί, για ό,τι δημιουργούν μαζί μέσα στον Χρόνο...

γιατί κρυφά έχουν συμφωνήσει - και μάλλον ούτε οι ίδιοι το ξέρουν - ότι αυτά που θα κάνουν μαζί το Σύμπαν θα τα διαφυλάξει μέσα στον Χρόνο...

ίσως γιατί, όπως πολλοί λέν, το Σύμπαν ξέρει... ξέρει ότι πρέπει να σώσει από την καταστροφική Του διάθεση για διαγραφή τα υπέρτατα που ζουν στη μικρή διάρκεια των συναντήσεών τους...

... και να τα μεταδώσει σαν εμπειρία στους μελλοντικούς απέλπιδες του κόσμου τούτου...

κάτι αντίστοιχο ίσως να εννoούσε κι Εκείνη όταν Του είχε πει ότι έχει επιβάλλει στον εαυτό της να ζει από τις αναμνήσεις για να είναι μονίμως ερωτευμένη...

να γίνει η ιστορία Τους μια ανάμνηση μέσα στον Χρόνο...

μα η ανάμνηση σχετίζεται μ' ένα παρελθόν... πώς είναι δυνατό να ζει κάποιος μια τόσο υπέρτατη (κατά την κοινή Τους παραδοχή) συνύπαρξη στο Παρόν και ταυτόχρονα να "υπάρχει" ως ανάμνηση σε Παρελθόντα Χρόνο ; ...

κάτι περίεργο έχει αυτός ο συλλογισμός...

...και βέβαια έχει! γιατί το Υπέρτατο πρέπει να το ζεις με διάρκεια μέσα στον Χρόνο, με όλο σου το Είναι, χωρίς "κρατήματα" από δεσμεύσεις κοινωνικών συνθηκών και προϋποθέσεων...

να μην το περιορίζεις να περνάει μέσα από χαραμάδες της ψυχής, να μην το εκτρέπεις σα να ήταν ποτάμι εκμεταλλεύσιμο με "αρδευτικά έργα" προς κατευθύνσεις όπου δεν θα κάνει ζημιές...

να το αφήνεις να παρασύρει τα πάντα στο διάβα του σαν την ακατανίκητη δύναμη που έχει το Νερό που σπάει φράγματα κι εμπόδια φυσικά αλλά και - οιμέ τι πλάνη οικτρή! - ανθρώπινα για να κατακλύσει τα πάντα... να σκεπάσει τα πάντα...

να μην το ξοδεύεις με σύνεση όπως θα έκανες με τις τελευταίες σταγόνες νερού σε φλασκί αδειανό που έχεις μαζί σου στην έρημο - που ξέρεις ότι όταν αυτό τελειώσει, μετρημένες θα είναι και οι μέρες σου στην άνυδρη έκταση...

η "κατάσταση" του ερωτευμένου δεν συντηρείται από σταγόνες λειψυδρίας αλλά από ορμητικότητα χειμάρρου που εκδηλώνεται όχι όποτε είναι "επιτρεπτό" αλλά οποτεδήποτε, οπουδήποτε...

τον Έρωτα δεν τον "κάνεις οικονομία" για να μη ξοδευτεί... τον βιώνεις και από αυτό το "ξόδεμα" αυτο-συντηρείται...

... αυτός είναι ο δικός Του συλλογισμός...

ο συλλογισμός Εκείνης ομως δυστυχώς διέπεται από συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες και προϋποθέσεις που έχει επιλέξει ν' ακολουθήσει και να υπακούσει στη ζωή Της...

ο συλλογισμός Της δικαιολογείται μόνο σα μηχανισμός και αίσθημα αυτοσυντήρησης γιατί αλλιώς θα είχε τρελλαθεί...

... αυτός όμως ; ... αυτός είναι ο Μοναχικός εκείνος ...

... κι εκείνη ; ... θα την ονομάσουμε "Β" και είναι αυτή η Βολεμένη ...

Η πολυάσχολη νεράιδα Νερά-ειδα και το ξωτικό άντεβρεΞουτ

...ένα διαφωτιστικό και παιδαγωγικό παραμυθάκι για μεγάλα παιδιά

<Ξ> : εεπ!... πού πας εσύ φουριόζα ;
<Ν> : Έχω δουλειές, άσε με... Έχω να ταίσω σπίτια και οικογένειες που υποφέρουν, έχω να ποτίσω χωράφια, έχω να γιάνω ζώα και ανθρώπους, άλλους να παρηγορήσω, άλλους να συμβουλέψω, άλλους να συνετίσω ...
<Ξ> : καλά, εσύ δεν ειδικεύεσαι σε κάτι ; Το μαγικό σου ραβδάκι δεν αγγίζει απλώς κατι και το μεταμορφώνει ; Ξέρουμε ότι οι νεράιδες κάνετε τα άσχημα όμορφα κυρίως - αλλά κι αν κάνετε το αντίθετο είναι για να τιμωρήσετε κάποιον πολύ κακό...
<Ν> : Αυτά τα λένε τα παραμύθια και κυρίως για μικρά παιδιά που, ξέρεις, δεν πρέπει να τα τρομάζεις αλλά ούτε και να τα κακομαθαίνεις... γιατί αν το παιδάκι πιστέψει πως μια νεράιδα μπορεί να τα κάνει όλα τότε δεν θά 'χει για τι ν' αγωνιστεί στη ζωή του καθώς θα μεγαλώνει... Θα μου πεις, το ζήτημα είναι να βρει νεράιδα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία... Τέλος πάντων, οι πραγματικές νεράιδες μπορούν να τα κάνουν όλα, είπε η Νερά-ειδα και τίναξε έτσι με λίγη (δικαιολογημένη είναι αλήθεια) ξιππασιά τα πλούσια μακριά ξανθά μαλλιά της... Όχι σαν τις άλλες τις νεράηδίες που απλώς κουνάνε το ραβδάκι τους, το ακουμπάνε εκεί που χρειάζεται και βγαίνουν αστεράκια και ο άλλος νομίζει ότι έγινε το καλό...
<Ξ> : αααα - έκανε συμπερασματικά ο άντεβρεΞουτ έχοντας ήδη τα χέρια πίσω από το κεφάλι του καθώς ήταν αραγμένο ξαπλωτό σ' ένα από τα κοντόχοντρα κλαδιά του μπαομπαμπ... ταυτόχρονα τεντωνόταν και άλλαζε τα πόδια του στην σταυροπόδι θέση του
<Ν> : εμείς, οι καλές νεράιδες, δεν είμαστε σαν και του λόγου σας τα ξωτικά που όλο σκανταλιές σκαρώνετε νυχτιάτικα και ανακατώνετε τους ανθρώπους
<Ξ> : ναι αλλά κι εμείς προσφέρουμε όλες εκείνες τις μικροαγωνιούλες, τα σκιρτήματα, τις τρομάρες, τις αναπάντεχες συναντήσεις μεταξύ τους που δίνουν αυτή την πικάντικη νότα στις ζωές των ανθρώπων... φαντάζεσαι να ήταν όλα έτσι όπως τα αφήνετε εσείς ; σχεδόν τέλεια ; βέβαια, εντάξει δεν τα προλαβαίνετε και όλα για όλους οπότε πάντα υπάρχει περιθώριο να μην πειράξουμε κι εμείς κάτι...
<Ν> : ε, βέβαια, πού να προλάβουμε κι εμείς με τόσο κόσμο ... και φαντάσου ότι πρέπει να τα παρακολουθούμε όλα, όταν αλλάζουν οι διαθέσεις τους θα πρέπει σχεδόν να μαντεύουμε το τι θα ήθελαν να γίνει και περίπου να το πετυχαίνουμε... αλλιώς τι νεράιδες θα ήμασταν αν πέφταμε έξω... βέβαια θα μου πεις, οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι τους περιμένει στη ζωή τους οπότε δεν ξέρουν αν αυτό που τους "βρίσκει" κάθε φορά είναι για καλό ή για κακό... εξάλλου μην ξεχνάμε κι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της "δουλειάς" μας : πρέπει να τους διαπαιδαγωγούμε ! ... δεν πρέπει να τους τα "φέρνουμε" όλα τέλεια γιατί τότε γίνονται μαλθακοί... και η πολλή ευτυχία βλάπτει αν δεν έχει κερδηθεί με λίγη προσπάθεια, καλωσύνη, ταπεινότητα... κι εδώ ερχόμαστε σ' ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο της "δουλειάς" μας : πρέπει να παρακολουθούμε την πορεία όσων βοηθάμε... ξέρεις τι δουλειά έχω αφότου τελειώσω την εργάσιμη μέρα μου ; Πόσα αρχεία πρέπει να ενημερώσω στον υπολογιστή μου, πόσα reminders να βάλω, τι στατιστικά στοιχεία πρέπει να μαζεψω για να καθορίσω τι θα κάνω και σε ποιον ; ξέρεις τι αλγορίθμους φτιάχνω για να βαθμολογώ τη συμπεριφορά τους κι αναλόγως να "συμβάλλω" στη ζωή τους ; ... άσ'τα... πώς κάνουν οι τράπεζες που δέχονται κόσμο μέχρι τις 2.30 το μεσημέρι και όλοι νομίζουν ότι μετά το κλείνουν το μαγαζί... λάθος, μετά να δεις δουλειά που γίνεται...
<Ξ> : τι λες βρε παιδί μου, είπε ο άντεβρεΞουτ που ανασηκώθηκε λίγο από τη ραχατλίδικη θέση του γιατί, η αλήθεια είναι, ότι του κίνησε την περιέργεια αυτό το τελευταίο κόμμάτι δουλειάς μιας νεράιδας. Ο άντεβρεΞουτ νόμιζε ότι οι νεράιδες δρουν ανεξαιρέτως, ότι τα προλαβαίνουν όλα αλλά επίσης δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η δουλειά μιας νεράιδας προϋποθέτει τόση προπαρασκευή... "Αμ δεν είναι σαν κι εμάς που διαλέγουμε στην τύχη ποιον θα πειράξουμε, τι θα του κάνουμε, με ποιον θα τον βάλουμε να τσακωθεί, ποιον θα ερωτευτεί" συλλογίστηκε ο άντεβρεΞουτ με περισσή σοβαρότητα...

<Ν> : εμ τι ; γι' αυτό σου λέω, άσε με με τις κουβέντες, βιάζομαι έχω ήδη αργήσει... ευτυχώς που δεν χτυπάω κάρτα, είμαστε αυτοδιαχειριζόμενες βλέπεις, αν δεν έχω προλάβει να κάνω όσα έχω σχεδιάσει για την ημέρα, δυστυχώς το πάω μέχρι αργά το απόγευμα - αλλά πάντα με φως ήλιου, φυσικό... ποτέ όταν ήδη έχει αρχίσει να σουρουπώνει, ποτέ ! ... εντάξει, η αλήθεια είναι ότι αν είναι καμιά ωραία μέρα σαν τη σημερινή κι έχω τακτοποιήσει πολλά απ' αυτά που έχω σχεδιάσει, ε πάω και τις βολτούλες μου... εξάλλου δεν είναι και πολύ κακό να αφήνεις τους ανθρώπους να περιμένουν και λίγο πριν τους κάνεις κάποιο καλό... πού ξέρεις; μπορεί να ενεργοποιηθούν και μόνοι τους... πάν' απ' όλα, λοιπόν, η διαπαιδαγώγηση... άρα, όπως καταλαβαίνεις, ακόμη κι όταν δίνουμε λίγη "αδεια" στον εαυτό μας δεν είναι για να ξεκουραστούμε κυρίως όσο για να δώσουμε το περιθώριο στους ανθρώπους να φροντίσουν και λίγο οι ίδιοι τη μοίρα τους... ευτυχώς που ο Δημιουργός έχει εισάγει πολλή τυχαιότητα στις συμπεριφορές των ανθρώπων κι έτσι δεν πλήττουμε...
<Ξ> : έεελα, ποτέ όμως δεν μου αφιερώνεις λίγο χρόνο... νομίζω ότι δεν μ' έχεις προσέξει καθόλου... δεν σου κρύβω ότι πολλές φορές σε "παραμονεύω" τα πρωινά που φέυγεις και σκέφτομαι διάφορα.... τέλος πάντων, άσ' τα αυτά, σήμερα που είναι τόσο ωραίος ο καιρός μπορούμε να περάσουμε τη μέρα παρέα... τι λες ; τελείωσε με λίγο νάζι ο άντεβρεΞουτ τη φράση του
Η Νερά-ειδα του έριξε μια πλάγια ματιά, ξαναγύρισε από την άλλη μεριά το κεφαλάκι της κι ετοιμάστηκε να πετάξει προς τη "δουλειά" της... αλλά πάλι δεν μπόρεσε ν' αποφύγει το σκανταλιάρικο ύφος του άντεβρεΞουτ που την κοιτούσε προκλητικά αδιάφορα αλλά και με νόημα...
<Ν> : ... τι εννοείς "σκέφτεσαι διάφορα όταν με βλέπεις να φεύγω τα πρωινά" ;
<Ξ> : ε, να... ότι ... άσ' το, ασ' το τώρα...
<Ν> : τι ; για πες ! όχι, για πες !
<Ξ> : ε, να, ότι έχουμε περάσει τη νύχτα μαζί και τέτοια...
<Ν> : χμμμμμ - έκανε η Νερά-ειδα αλλά αμέσως αντιπαρήλθε τον δισταγμό της και ξαναπέρασε στην "αντεπίθεση" : ε, ναι κι εκείνη τη φορά που επέμεινες να βγούμε μαζί το βράδυ να πειράξουμε ανθρώπους θυμάσαι τι έγινε ! Ήπιατε εσύ και οι φίλοι σου και μας μπερδέψατε με τους ανθρώπους και μας σκαρώσατε σκανταλιές με τα Τρόλ του Δάσους και ούτε και ξέρω πώς καταφέραμε να μην τσακωθούμε μαζί τους από τις παρεξηγήσεις που προέκυψαν ! Ακόμη θυμάμαι πώς έτρεχα να ξεφύγω από τα κλαδάκια εκείνου του μεγαλούτσικου Τρολ που καθώς με κυνηγούσε του είχαν πέσει τα βρακιά του κι ούτε κι ήξερε τι έλεγε... Σε εμπιστεύτηκα τότε - αν θυμάσαι - κι ούτε το ραβδάκι μου δεν είχα πάρει μαζί μου. Ακόμη δεν την έχω ξεχάσει εκείνη τη βραδιά !
<Ξ> : ναι, αλλά την επομένη το πρωί άκουγα εσένα και τις φιλενάδες σου που χαζογελούσατε καθώς διηγόσασταν τι είχε σχεδόν συμβεί στην καθεμία... και καυχιοσασταν που διαπιστώσατε το ενδιαφέρον κάποιων Τρολ για κάποιες από σάς ! σωστά ; τελείωσε ο άντεβρεΞουτ τη φράση του με τα χέρια στην ευλύγιστη μεσούλα του που ήξερε πολύ καλά πώς να την κουνάει προκλητικά κατά περίπτωση...
<Ν> : ... ας πάει στα κομμάτια, ας μείνουμε παρεούλα σήμερα - ανακοίνωσε η Νερά-ειδα στην αρχή με προσποιητή παραχωρητικότητα και στη συνέχεια θριαμβευτικά... νομίζω ότι σήμερα δεν θα με αναζητήσουν πολλοί και πολύ... ας δούμε τι μπορούν να καταφέρουν και λιγάκι μόνοι τους άλλωστε. Ακούω ιδέες ! αναφώνησε προκλητικά η Νερά-ειδα.

<Ξ> : Τέλεια ! φώναξε και ο άντεβρεΞουτ που είχε σηκωθεί στο μεταξύ στο ένα του πόδι πάνω στο κλαδί του κοντόχοντρου μπαομπαμπ κι έκανε αριστοτεχνικές πιρουέτες. Λέω, που λες, να σε πάω σήμερα σε μία χώρα πάνω στη Γη που τη λένε Νεραϊρλάνδη (η σημερινή Ιρλανδία - μετά τον έντονο διωγμό που υπέστησαν εκεί οι νερά-ειδες, "εφυγε" και το πρώτο συνθετικό του ονόματος της χώρας Νερα-, έμειναν όμως τα νερά). Εκεί είναι κατ' εξοχήν τόπος για Νεράιδες και Ξωτικά ! Έχουμε πολλούς "συναδέλφους" εκεί !
<Ν> : εντάξει, λοιπόν, πήγαινε με εκεί.... μ' αρέσουν τα ταξίδια !!!

... και το ταξίδι μέσα στον Χρόνο - πιθανώς - συνεχίζεται
... λέει ο θρύλος